Αυτή η νίκη είναι δική σας!!! Μπαράκ Ομπάμα

Η ομιλία του στα αγγλικά εδώ: http://news.yahoo.com/s/ynews/20081105/pl_ynews/ynews_pl135

Ψάχνω να βρώ την ομιλία μεταφρασμένη στα ελληνικά αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Κρίμα γιατί αυτή είναι ομιλία πραγματικού αρχηγού.

Η ομιλία σε 3 μέρη μεχρι να την βρω κάπου ολόκληρη.

Μερος Πρώτο


Μέρος Δεύτερο


Μέρος Τρίτο

ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ...

Σήμερα είδα με τα μάτια μου να γράφεται ιστορία και αισθάνομαι την υπόσχεση της αλλαγής να παίρνει σάρκα και οστά. Στην Ελλάδα έχω ψηφίσει 2 φορές, και τις 2 ψήφισα αλλαγή. Στην Αμερική γίνονται εκλογές κάθε χρόνο, γιατί δεν συμπίπτουν όλες οι τοπικές, πολιτειακές και ομοσπονδιακές εκλογές μαζί. Κάθε χρόνο λοιπόν κάνω το χρέος μου σαν πολίτης αυτής της χώρας γιατί θεωρώ τον ψήφο ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα μου και γιατί έτσι μπορώ να έχω λόγο και απαιτήσεις από τους ηγέτες μου.

Πήγα πολύ πρωί να ψηφίσω μαζί με τις κόρες μου. Δεν υπήρχε ουρά αλλά ο κόσμος ψήφιζε συνέχεια και το πήγαινε-έλα στο εκλογικό κέντρο ήταν μόνιμο. Μετά την ψηφοφορία πήγα στην δουλειά. Κι εκεί είδα το απίστευτο... Δουλεύω σε μια πόλη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μαύρη. Κάποτε ήταν από τις πιο πλούσιες πόλεις, τώρα είναι μια περιοχή φτωχή, κατατρεγμένη, γεμάτη εγκληματικότητα και ναρκωτικά. Όταν αργώ το βράδυ στο γραφείο, για να παω στο αυτοκίνητο μου 100 μέτρα παραπέρα, πρέπει να έχω συνοδό έναν από τους εργάτες μου. Και οι εργάτες μου είναι 60/40 μετανάστες από την ανατολική Ευρώπη και μαύροι. Είναι οι μαύροι εργάτες που προθυμοποιούνται να με συνοδεύσουν έξω, είναι οι μαύροι εργάτες που με προειδοποιούν να προσέχω. Τους ρωτάω στα ίσια γιατί θα πρέπει να φοβάμαι μέσα στην γειτονιά τους και μου λενε ότι ένας λευκός σ’ αυτή την πόλη το βράδυ μόνο για ναρκωτικά θα μπορούσε να βρίσκεται. Ξέρω ότι με αγαπάνε και θέλουν να με προστατεύσουν αλλά δεν μπορούν να μου δώσουν μια καθαρή απάντηση. Φταιει το σύστημα σίγουρα, αλλά είναι πολύ μεγάλο το κοινωνικό θέμα των μαύρων της Αμερικής και δεν είναι τώρα η στιγμή να το αναλύσω.

Έκανα την εισαγωγή αυτή όμως για να εξηγήσω την ιστορική μέρα που έζησα και την απίστευτη εικόνα που θα με συνοδεύει σε ολόκληρη την ζωή μου. Η εταιρεία μου βρίσκεται απέναντι από ένα εκλογικό κέντρο. Τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα και από τις δυο πλευρές του δρόμου, ακόμα και πάνω στο πεζοδρόμιο, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά στην Αμερική. Κόσμος να περπατάει στον δρόμο για να παει στο εκλογικό κέντρο, και μια ουρά που ξεπερνούσε τα 5 τετράγωνα, δηλαδή μια αναμονή τουλάχιστον 2-3 ωρών. Όλος ο κόσμος χαμογελούσε, όλη αυτή η φτωχολογιά έλαμπε από μια χαρά ανείπωτη. Άρχισα να ρωτάω αν είχαν ψηφίσει σε προηγούμενες εκλογές, οι 9 στους 10 απάντησαν πως ήταν η πρώτη φορά που ψήφιζαν γιατί αισθάνθηκαν ότι η ψήφος τους θα μετρούσε. Αυτή η εικόνα παρέμεινε σταθερή όλη την ημέρα. Και για πρώτη φορά φεύγοντας από το γραφείο δεν φοβήθηκα να βγω στον δρόμο. Λες και άλλαξε κάτι ξαφνικά, λες και να ήταν ο αέρας πιο καθαρός, λες και η ελπίδα του αύριο να έσπρωξε όλον αυτόν τον κόσμο να θέλει να πάρει την ζωή του στα χέρια του και ο κάθε ένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Πραγματικά μια ιστορική μέρα, πραγματικά μια αχτίδα ελπίδας.

Πριν λίγο ανακοινώθηκε ο νέος Πρόεδρος της Αμερικής. Ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος, ένας αληθινός Αφρικανό-Αμερικάνος. Τον εκτιμώ αφάνταστα όχι για το κόμμα που αντιπροσωπεύει, αλλά γιατί τον θεωρώ έξυπνο, ικανό και χαρισματικό. Ξεπερνάει οποιαδήποτε ρατσιστική ιδέα, είναι ενωτικός και αποφασιστικός. Πάνω από όλα αυτό που κατάφερε είναι να εμπνεύσει τον κόσμο, ΟΛΟ τον κόσμο, άσχετου χρώματος, άσχετης εθνικής προέλευσης, άσχετου φύλλου και πολιτικής πεποιθήσεως, άσχετης οικονομικής κατάστασης. Αυτή η έμπνευση γεμίζει τον κόσμο με ελπίδα οτι η ιδέα της αλλαγής μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Για μια νέα αρχή για όλους μας. Γράφω αυτές τις γραμμές και τον ακούω να βγάζει τον λόγο του και τα λόγια του διαπερνούν το μεδούλι μου. Είμαι τόσο συγκινημένη όσο και οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί κοντά του, και είναι χιλιάδες ο κόσμος που κλαιει αυτή την στιγμή από μια βαθιά συγκίνηση. Είναι αυτός ο Πρόεδρος, ο μοναδικός που απέδειξε ότι σ’ αυτή την χώρα όλα είναι δυνατά αρκεί να δουλέψεις σκληρά και να αρπάξεις τις ευκαιρίες.

Σήμερα, σε μια από τις πιο ιστορικές μέρες της Αμερικής, ενώνω την φωνή μου με όλους τους Αμερικανούς και επαναλαμβάνω τα λόγια του: ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ...

Για την Αμερική ρε γαμώτο...

Μόλις ανακοίνωσαν τον νέο Πρόεδρο της Αμερικής... Μπαράκ Ομπάμα...

Πρώτα Αποτελέσματα

Σε κάποιο χωριουδάκι της Αμερικής οι 21 ψηφοφόροι ψήφισαν στις 12:01. Τα πρώτα αποτελέσματα βγήκαν: Ομπάμα 15, Μακέϊν 6. ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!!!

48 Ωρες Αναμονής

Δύο μέρες, 48 ώρες και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Τέτοια ώρα περίπου την Τρίτη θα ανακοινώνουν τα αποτελέσματα των πιο κρίσιμων εκλογών στην Αμερική. Είναι η δεύτερη φορά στην ζωή μου που οι εκλογές μου έχουν γίνει έμμονη ιδέα. Η αναμονή έχει αγγίξει τα όρια της υπομονής και πιάνω τον εαυτό μου κολλημένο μπροστά στην τηλεόραση να αναζητά τα πρώτα σημάδια νίκης του Μπαράκ Ομπάμα. Με το σύστημα εκλογών της Αμερικής όλα μπορούν να συμβούν και είναι αυτή η πατρίδα τόσο χωρισμένη στα δύο τούτο τον καιρό όσο και πληγωμένη από την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για αλλαγή. Μια αλλαγή από εκείνο το σύστημα που μας έφερε στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Μια αλλαγή που να είναι σεισμός, που να τραντάξει συθέμελα το τρόπο λειτουργίας της Γουάσινγτον. Ουτοπία... Δεν έχω αυταπάτες... Ελπίζω ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν, αλλά δεν πρόκειται το κατεστημένο να επιτρέψει έναν σεισμό, είναι μεγάλα τα συμφέροντα.

Είναι τόσα πολλά που περνούν από το μυαλό μου τούτη την ώρα. Μα θα αφήσω την ανάλυση για μια άλλη φορά. Αυτό που έχει σημασία είναι να πάνε όλοι να ψηφίσουν γιατί αυτή την φορά μετράει ιδιαίτερα ο κάθε ψήφος. Την Τρίτη το βράδυ θα τα ξαναπούμε.

Ααααα!!! Ξέχασα να σας πω πότε ήταν η άλλη φορά που είχαν μεγάλη σημασία για μένα οι εκλογές. Την ώρα πού μπήκα στον θάλαμο να ψηφίσω έκανα τον σταυρό μου, και τράβηξα τον μοχλό για τον Δουκάκη. Τι υπερηφάνεια να ψηφίζεις για Πρόεδρο έναν «δικό σου» άνθρωπο...

Νέο Μέλος στη Μαύρη Λίστα

Άφησα για πολύ καιρό τον Αλέξη μόνο του στην Μαύρη Λίστα μου. Κρίμα το παλικάρι, έμεινε μονάχο του και άρχισε να κρυώνει. Όχι βέβαια γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί για να του κάνουν συντροφιά. Απλά, η μακροχρόνια απουσία μου από το μπλόγκ μου δεν άφησε περιθώρια να τον σκεφτώ και πολύ. Σήμερα όμως πρέπει να του δώσω την συντροφιά που του αξίζει. Κατ’ αρχάς είναι γυναίκα... και τι γυναίκα!!! Οι μισοί Αμερικανοί άνδρες, ασχέτου πολιτικής πεποιθήσεως, την θεωρούν όμορφη, μια πραγματική MILF (Mother I Like to F…). Η ειρωνεία είναι ότι ο Αλέξης και η κυρία (κυράτσα είναι, αλλά αυτό θα φανεί αργότερα) έχουν τόσα κοινά όσο και η πολιτική απόσταση που τους χωρίζει.

Η Σάρα Πάλιν είναι ότι πιο απροσδόκητο θα μπορούσε να μας προκύψει. Και αν ο Γιωργάκης ο δικός μας εδώ (ξέρετε, ο Γεώργιος Θάμνος ντε...) ήταν απλά βλάκας άρα και επικίνδυνος για την θέση που κατάφερε να κερδίσει με δολιοφθορά, αυτή εδώ είναι έξυπνη αλλά τρομακτικά ανίδεη, λαϊκίστρια αλλά άπειρη, και αυτό την κάνει άκρως επικίνδυνη. Η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσε ο Μακέιν να κερδίσει τις εκλογές, να την κάνει αντιπρόεδρο, και μετά ο κωλόγερος να πεθάνει στην μέση της θητείας και να αναλάβει αυτή την προεδρεία της Αμερικής, όχι απλά με τρομάζει, μάλλον με παραλύει και με καθιστά ανίκανη να σκεφτώ το «μετά».

Η αντιπάθεια μου γι αυτήν δεν έχει καμία σχέση με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Αισθάνομαι ότι το φέρσιμο της και οι ιδέες της υποτιμούν το γυναικείο φύλο και προσβάλουν την νοημοσύνη μου. Λίγα θα πω από αυτά που με χαλάνε σ’ αυτή την γυναίκα και όχι με καμιά συγκεκριμένη σειρά. Απλά όπως μου έρχονται. Δεν ξέρει να μιλήσει σωστά αγγλικά. Τρωει τις λέξεις αλλάζοντας την ορθογραφία. Βάζει την λέξη also (επίσης) στο τέλος κάθε πρότασης, κάτι που δεν είναι απλά απαράδεχτη γραμματική, αλλά τις περισσότερες φορές δεν ταιριάζει καν στην προαναφερθείσα πρόταση. Χρησιμοποιεί λαϊκίστικες λέξεις και φράσεις σε μια καλά προβαρισμένη προσπάθεια να αγγίξει τον κόσμο. Κλείνει το μάτι σαν να κάνει καμάκι στο Σύνταγμα την δεκαετία του ’70. Γελάει ειρωνικά και εκτοξεύει κεραμίδες και όποιον πάρει ο χάρος. Μιλάει υποτιμητικά και εκπέμπει κακία για τον αντίπαλο. Στην προσπάθεια της να δείξει ότι δεν είναι μέλος του κατεστημένου ξεχνάει ότι αυτός που την επέλεξε για συνοδοιπόρο είναι ο ίδιος κατεστημένο εδώ και 26 χρόνια. Τα μεγάλα της επιτεύγματα είναι η δημαρχία μιας πόλης 9,000 κατοίκων και η κυβέρνηση μια πολιτείας που δεν απαιτεί και πολλά από τον κυβερνήτη της. Η πείρα της στην εξωτερική πολιτική είναι απλά ότι η Ρωσία είναι δίπλα στην Αλάσκα. Η αντίδραση της σε ενδεχόμενη κρίση είναι άμεσος πόλεμος. Είναι παθιασμένη με το Ισραήλ αλλά δεν είχε ιδέα για την ιστορία της Μέσης Ανατολής. Πιστεύει ότι η Δευτέρα Παρουσία θα συμβεί όσο είναι ακόμα ζωντανή, δηλαδή στα επόμενα 30-40 χρόνια. Θέλει να λογοκρίνει τα βιβλία στις δημόσιες βιβλιοθήκες και στα σχολεία να διδάσκεται μόνο η ιστορία του Αδάμ και της Εύας σαν αρχή του κόσμου.

Και θα μπορούσα να της συγχωρέσω πολλά, αλλά αυτό που δεν ανέχομαι και με τίποτα είναι η υποκρισία. Δεν μπορείς να διδάσκεις αποχή από το σεξ σαν την καλύτερη μέθοδο αποφυγής εγκυμοσύνης και να παρουσιάζεις την κόρη σου στα 17 της ανύπαντρη και έγκυο, και για να γλυκάνεις το χάπι να παρουσιάζεις και τον γκόμενο της στην προεκλογική σου εκστρατεία σαν τον μελλοντικό σου γαμπρό. Δεν μπορείς να κατηγορείς τον αντίπαλο σου για απειρία όταν εσύ όχι απλά δεν έχεις πείρα, αλλά δεν μπορείς ούτε καν να μιλήσεις χωρίς να σου έχουν κάνει φροντιστήριο επί 3 μέρες. Και δεν μπορείς να λες ότι εσύ αντιπροσωπεύεις τον απλό λαό της Αμερικής γιατί δεν ήσουν ποτέ απλός λαός για να καταλάβεις την καθημερινότητα του και τις ανάγκες του. Την προεδρία θα την δεις στον ύπνο σου πολλές φορές, όσες και ο Αλέξης βλέπει την πρωθυπουργία.

Σάρα Πάλιν συγχαρητήρια! Κατάφερες να μπεις στην Μαύρη Λίστα! Ευτυχώς που στην Αμερική την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές όλοι ασχολούνται μόνο με τον νικητή. Είσαι επικίνδυνη και σε 30 μέρες θα σε έχουμε όλοι ξεχάσει.

Σκόρπιες Σκέψεις για την Οικονομική Κρίση

Οι καιροί είναι δύσκολοι και έφτασε η ώρα των μεγάλων ανατροπών. Όχι από επάνω προς τα κάτω, αλλά όπως είναι το σωστό, από κάτω προς τα επάνω. Οι κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν χωρίς να γίνεται πραγματική αλλαγή. Υποσχέσεις για αλλαγή στην εκάστοτε προεκλογική εκστρατεία, μεγάλα λόγια για να γίνεται νόμιμη ψηφοθηρία, άντε και κανένας καινούργιος νόμος για να λένε ότι κάτι άλλαξαν, αλλά τελικά ο λαός την μόνη αλλαγή που βλέπει είναι να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Και η «μεσαία τάξη» να πληρώνει με τους φόρους της την αλαζονεία των πλουσίων και τα μηδαμινά κυβερνητικά βοηθήματα των φτωχών. Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει πλέον μεσαία τάξη... Τι λεω; Τι σε λίγα χρόνια; Η μεσαία τάξη πήρε την κάτω βόλτα και κοιτάει τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται μέσα στον κυκεώνα της τεράστιας οικονομικής κρίσης που μαστίζει ολόκληρο τον κόσμο.

Για να αλλάξει πραγματικά κάτι πρέπει ο λαός να είναι έτοιμος να επαναστατήσει. Να μπει μέσα στο πετσί του η ανέχεια και το αδιέξοδο, να νιώσει στο μεδούλι του την αδικία και την αγανάκτηση. Να θέλει να κάνει ένα βήμα μπροστά και να τον πηγαίνει η κυβέρνηση του δέκα βήματα πίσω. Να γίνονται τα μικρά του όνειρα άπιαστα και τα μεγάλα να σβήνουν τελείως από την σκέψη του. Να σπάει το κεφάλι του να βρει λύση στα αδιέξοδα τα οικονομικά και να μην του μένει ούτε μια όμορφη σκέψη για κάτι άλλο. Να ξέρει ότι για το παιδί του θα έδινε την ζωή του και να μην είναι πλέον σίγουρος αν θα μπορεί να του προσφέρει τα πιο απλά. Ποιος λαός θα επαναστατήσει πρώτος;

Δεν φοβήθηκα ποτέ στην ζωή μου. Δούλεψα πολύ και τα κατάφερα. Ξαφνικά νιώθω τον μεγαλύτερο φόβο. Τι θα συμβεί στην οικογένεια μας, στην δουλειά μας, στις οικονομίες μας; Θα καταφέρουμε να αντεπεξέλθουμε στην δόση του σπιτιού, στους λογαριασμούς, στην πληρωμή του πανεπιστημίου των παιδιών μας; Θα βγουν τα όνειρα της επιστροφής αληθινά ή θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής στα γεράματα; Αύριο, μεθαύριο, πως θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε αύριο; Όλοι οι γνωστοί και φίλοι ζουν με την ίδια αγωνία, οι συνάδελφοι προσπαθούν να διαβάσουν το μέλλον τους μέσα από τις παραγγελίες που έρχονται. Η ζωή μας άλλαξε χωρίς πραγματικά να έχει αλλάξει κάτι συγκεκριμένο. Και αυτή η αβεβαιότητα μας παραλύει από φόβο.

Κι έχω και αυτή την μόνιμη καχυποψία ότι όλα είναι φτιαχτά από μια ελίτ κλίκα που αποφασίζει το μέλλον του κόσμου. Γιατί δεν μπορώ να χωνέψω ότι ένα γλοιώδες βλαμμένο ανθρωπάκι και η παρέα του κατάφεραν να ρίξουν μια τόσο μεγάλη χώρα τόσο χαμηλά... Και να παρασύρουν μαζί τους και τον υπόλοιπο κόσμο. Πως τα κατάφερε, πως τον αφήσαμε να τα καταφέρει; Αυτόν τον ηλίθιο ποιος θα τον δικάσει; Αυτός ο λαός πότε θα ξυπνήσει από την λήθη της καθημερινότητας του;

Επιστροφή στο μπλόγκ

Κάτι που με ενοχλεί αφάνταστα είναι ιστοσελίδες που δεν ανανεώνονται από τους δημιουργούς τους. Να όμως που έγινα κι εγώ ένας από αυτούς και άφησα την σελιδούλα μου ορφανή για πολλούς μήνες. Συνέβησαν αρκετά όλον αυτόν τον καιρό αλλά δεν είναι καλή δικαιολογία. Αλλά και γιατί πρέπει να απολογηθώ δηλαδή? Δικός μου είναι αυτός ο τόπος, κάνω αυτό που αισθάνομαι...

Επιστροφή λοιπόν και με αρκετές σκέψεις που θα πρέπει κάποια στιγμή να βρουν την θέση τους στο μπλόγκ μου. Για τα φιλαράκια που με διαβάζουν γεια σας και πάλι, εδώ είμαι και υπόσχομαι να μην αφήνω τα καθημερινά μου να με αποσπούν τόσο πολύ ώστε να αφήνω το μπλογκάκι μου μοναχούλι.

Πάντως, έτσι για να ξέρετε το πιο σημαντικό που συνέβη και απόσπασε την προσοχή μου, τον Μάιο άλλαξα δουλειά και ανέλαβα μεγάλες ευθύνες. Είμαι στο στοιχείο μου πάντως, αγαπώ την δουλειά μου και τους ανθρώπους της, και αισθάνομαι πολύ καλά. Αυτά για τώρα και επανέρχομαι σύντομα.

Αιωνία τους η μνήμη

Αιωνία η μνήμη των 353,000 νεκρών μας στον Πόντο.

Ποτέ ξανά χαμένες πατρίδες.

Για εμάς που γαλουχηθήκαμε με τις προσωπικές ιστορίες της γιαγιάς, η σημερινή μέρα μνήμης μας δίνει κουράγιο και θάρρος περίσσιο να συνεχίσουμε τους αγώνες για διεθνή αναγνώριση. Τώρα που οι φωνές μεγαλώνουν και πληθαίνουν, αρχίζει ο αγώνας να έχει μεγαλείο. Θα συνεχίσουμε κι ας είναι ενδοτικό το Ελληνικό κοινοβούλιο. Θα συνεχίσουμε κι ας μην αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι γηγενείς Έλληνες την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Θα συνεχίσουμε και οι ψυχές των προγόνων μας κάποτε θα αναπαυτούν. Θα συνεχίσουμε γιατί αυτό είναι το χρέος μας σ’ αυτούς που έφυγαν αλλά και σ’ αυτούς που έρχονται... Θα συνεχίσουμε γιατί αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για να μας αξίζει ο τίτλος «Πόντιος"

Ελληνική Παρέλαση στην Νέα Υόρκη

Μια μέρα τον χρόνο η Νέα Υόρκη γίνεται Ελληνική. Η 5η Λεωφόρος κλείνει για τα αυτοκίνητα, ντύνεται στα γαλανόλευκα, και υποδέχεται την Ελληνική παρέλαση. Για τους Έλληνες της Ελλάδας αυτά που συμβαίνουν εδώ μάλλον θα θεωρηθούν εξωπραγματικά και πολλοί θα βιαστούν να μας αποκαλέσουν για μια ακόμη φορά «εθνικιστές» ενώ η μόνη λέξη που αποδέχονται οι Έλληνες της Αμερικής είναι «πατριώτες». Για μερικά χρόνια είχα την τιμή να ανακοινώνω την παρέλαση και για πολλά χρόνια οργάνωνα την κοινότητα μου στην συμμετοχή της οπότε μπορώ να μιλήσω από προσωπική πείρα και να εκφράσω τα συναισθήματα των χιλιάδων θεατών αλλά και όλων όσων παρελαύνουν.

Η παρέλαση οργανώνεται από την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μητροπολιτικής Νέας Υόρκης. Δεν κρίνω την οργάνωση, ακόμα και όταν κάνει λάθη. Όλοι είναι εθελοντές και στον εθελοντισμό δεν χωράνε κριτικές, αν μπορεί κάποιος να κάνει καλύτερη δουλειά ας έρθει να δουλέψει. Στην παρέλαση έρχονται από την Ελλάδα πολιτικοί όλων των κομμάτων, οι Εύζωνες και μια μουσική μπάντα. Τα παρασκηνιακά με όλους αυτούς εδώ κάθε χρόνο μπορούν να γραφτούν βιβλίο. Το αφήνω για τώρα.

Σήμερα θέλω μόνο να αναφερθώ στο συναίσθημα. Να ξεκινήσω από τα μικρά παιδιά. Τα περισσότερα δεν μιλούν ούτε καν ελληνικά, κι όμως γι αυτά η παρέλαση είναι ότι πιο μεγαλειώδες. Ντυμένα με τοπικές ενδυμασίες, αψηφούν το κρύο, κρατούν τις ελληνικές σημαίες και είτε πάνω στα άρματα, είτε περπατώντας, φωνάζουν «ζήτω η Ελλάδα» λες και ολόκληρη η μικρούλα τους ζωή είναι αφιερωμένη στην ιδέα μιας πατρίδας που ούτε μπορούν να φανταστούν πόσο μακριά πέφτει. Οι Εύζωνες φέρνουν δάκρυα στα μάτια όλων, είναι τα καμάρια μας. Ανεβαίνοντας την 5η Λεωφόρο ξεκινούν την παρέλαση. Από μακριά ακούγεται ο κτύπος του τσαρουχιού πάνω στην άσφαλτο, και χιλιάδες άνθρωποι νιώθουν μια μοναδική ανατριχίλα, λες και οι Εύζωνες κουβαλούν στους ώμους τους την Ελλάδα και την φέρνουν δώρο στην Νέα Υόρκη. Ο επαγγελματίας που φτιάχνει τα άρματα είναι μάστορας στο είδος του, έχω προσωπική πείρα. Του λες την ιδέα σου και σου φτιάχνει αυτό που θέλεις, αρχαίους ναούς, μοντέρνες εκκλησίες, το καράβι των αργοναυτών, ολόκληρη την Κρήτη, ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Όλοι οι σύλλογοι που έχουν άρματα έχουν κάτι να τους αντιπροσωπεύει.

Είναι τόσα πολλά που μπορεί κανείς να πει για την παρέλαση. Αλλά τελικά μένει το συναίσθημα της υπερηφάνειας. Κι όταν κάποιος έχει την τιμή και την τύχη να ανακοινώνει την παρέλαση όπως έκανα κι εγώ, καταλαβαίνει το συναίσθημα ακόμα περισσότερο. Πολλές φορές έχει κοπεί η φωνή μου από την συγκίνηση, κάποιες φορές φώναξα δυνατότερα όταν περνούσαν οι Μακεδόνες, οι Πόντιοι, οι Κύπριοι, οι Κρητικοί που χόρευαν πάνω στο άρμα τους, τα μικρούλικα Ελληνόπουλα, οι φοιτητές.... Είναι ένα συναίσθημα αγνού και αμόλυντου πατριωτισμού για την δική μας μοναδική μέρα της παρέλασης. Είναι το συναίσθημα της αξίας του να είσαι Έλληνας και να το βροντοφωνάζεις. Πεταρίζει η ψυχή και πάει να ανταμώσει την πατρίδα, και μοιάζει εκείνη την ώρα η Ελλάδα μας το σπουδαιότερο και ομορφότερο μέρος της γης. Αναλογίζεσαι τι αντιπροσωπεύει η μέρα, ξαναζείς την ιστορία, μοιράζεσαι τα συναισθήματα σου με χιλιάδες άλλους Έλληνες στην Αμερική. Φουντώνεις με υπερηφάνεια, δίνεις το μήνυμα στα παιδιά σου και ελπίζεις......