48 Ωρες Αναμονής

Δύο μέρες, 48 ώρες και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Τέτοια ώρα περίπου την Τρίτη θα ανακοινώνουν τα αποτελέσματα των πιο κρίσιμων εκλογών στην Αμερική. Είναι η δεύτερη φορά στην ζωή μου που οι εκλογές μου έχουν γίνει έμμονη ιδέα. Η αναμονή έχει αγγίξει τα όρια της υπομονής και πιάνω τον εαυτό μου κολλημένο μπροστά στην τηλεόραση να αναζητά τα πρώτα σημάδια νίκης του Μπαράκ Ομπάμα. Με το σύστημα εκλογών της Αμερικής όλα μπορούν να συμβούν και είναι αυτή η πατρίδα τόσο χωρισμένη στα δύο τούτο τον καιρό όσο και πληγωμένη από την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για αλλαγή. Μια αλλαγή από εκείνο το σύστημα που μας έφερε στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Μια αλλαγή που να είναι σεισμός, που να τραντάξει συθέμελα το τρόπο λειτουργίας της Γουάσινγτον. Ουτοπία... Δεν έχω αυταπάτες... Ελπίζω ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν, αλλά δεν πρόκειται το κατεστημένο να επιτρέψει έναν σεισμό, είναι μεγάλα τα συμφέροντα.

Είναι τόσα πολλά που περνούν από το μυαλό μου τούτη την ώρα. Μα θα αφήσω την ανάλυση για μια άλλη φορά. Αυτό που έχει σημασία είναι να πάνε όλοι να ψηφίσουν γιατί αυτή την φορά μετράει ιδιαίτερα ο κάθε ψήφος. Την Τρίτη το βράδυ θα τα ξαναπούμε.

Ααααα!!! Ξέχασα να σας πω πότε ήταν η άλλη φορά που είχαν μεγάλη σημασία για μένα οι εκλογές. Την ώρα πού μπήκα στον θάλαμο να ψηφίσω έκανα τον σταυρό μου, και τράβηξα τον μοχλό για τον Δουκάκη. Τι υπερηφάνεια να ψηφίζεις για Πρόεδρο έναν «δικό σου» άνθρωπο...

Νέο Μέλος στη Μαύρη Λίστα

Άφησα για πολύ καιρό τον Αλέξη μόνο του στην Μαύρη Λίστα μου. Κρίμα το παλικάρι, έμεινε μονάχο του και άρχισε να κρυώνει. Όχι βέβαια γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί για να του κάνουν συντροφιά. Απλά, η μακροχρόνια απουσία μου από το μπλόγκ μου δεν άφησε περιθώρια να τον σκεφτώ και πολύ. Σήμερα όμως πρέπει να του δώσω την συντροφιά που του αξίζει. Κατ’ αρχάς είναι γυναίκα... και τι γυναίκα!!! Οι μισοί Αμερικανοί άνδρες, ασχέτου πολιτικής πεποιθήσεως, την θεωρούν όμορφη, μια πραγματική MILF (Mother I Like to F…). Η ειρωνεία είναι ότι ο Αλέξης και η κυρία (κυράτσα είναι, αλλά αυτό θα φανεί αργότερα) έχουν τόσα κοινά όσο και η πολιτική απόσταση που τους χωρίζει.

Η Σάρα Πάλιν είναι ότι πιο απροσδόκητο θα μπορούσε να μας προκύψει. Και αν ο Γιωργάκης ο δικός μας εδώ (ξέρετε, ο Γεώργιος Θάμνος ντε...) ήταν απλά βλάκας άρα και επικίνδυνος για την θέση που κατάφερε να κερδίσει με δολιοφθορά, αυτή εδώ είναι έξυπνη αλλά τρομακτικά ανίδεη, λαϊκίστρια αλλά άπειρη, και αυτό την κάνει άκρως επικίνδυνη. Η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσε ο Μακέιν να κερδίσει τις εκλογές, να την κάνει αντιπρόεδρο, και μετά ο κωλόγερος να πεθάνει στην μέση της θητείας και να αναλάβει αυτή την προεδρεία της Αμερικής, όχι απλά με τρομάζει, μάλλον με παραλύει και με καθιστά ανίκανη να σκεφτώ το «μετά».

Η αντιπάθεια μου γι αυτήν δεν έχει καμία σχέση με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Αισθάνομαι ότι το φέρσιμο της και οι ιδέες της υποτιμούν το γυναικείο φύλο και προσβάλουν την νοημοσύνη μου. Λίγα θα πω από αυτά που με χαλάνε σ’ αυτή την γυναίκα και όχι με καμιά συγκεκριμένη σειρά. Απλά όπως μου έρχονται. Δεν ξέρει να μιλήσει σωστά αγγλικά. Τρωει τις λέξεις αλλάζοντας την ορθογραφία. Βάζει την λέξη also (επίσης) στο τέλος κάθε πρότασης, κάτι που δεν είναι απλά απαράδεχτη γραμματική, αλλά τις περισσότερες φορές δεν ταιριάζει καν στην προαναφερθείσα πρόταση. Χρησιμοποιεί λαϊκίστικες λέξεις και φράσεις σε μια καλά προβαρισμένη προσπάθεια να αγγίξει τον κόσμο. Κλείνει το μάτι σαν να κάνει καμάκι στο Σύνταγμα την δεκαετία του ’70. Γελάει ειρωνικά και εκτοξεύει κεραμίδες και όποιον πάρει ο χάρος. Μιλάει υποτιμητικά και εκπέμπει κακία για τον αντίπαλο. Στην προσπάθεια της να δείξει ότι δεν είναι μέλος του κατεστημένου ξεχνάει ότι αυτός που την επέλεξε για συνοδοιπόρο είναι ο ίδιος κατεστημένο εδώ και 26 χρόνια. Τα μεγάλα της επιτεύγματα είναι η δημαρχία μιας πόλης 9,000 κατοίκων και η κυβέρνηση μια πολιτείας που δεν απαιτεί και πολλά από τον κυβερνήτη της. Η πείρα της στην εξωτερική πολιτική είναι απλά ότι η Ρωσία είναι δίπλα στην Αλάσκα. Η αντίδραση της σε ενδεχόμενη κρίση είναι άμεσος πόλεμος. Είναι παθιασμένη με το Ισραήλ αλλά δεν είχε ιδέα για την ιστορία της Μέσης Ανατολής. Πιστεύει ότι η Δευτέρα Παρουσία θα συμβεί όσο είναι ακόμα ζωντανή, δηλαδή στα επόμενα 30-40 χρόνια. Θέλει να λογοκρίνει τα βιβλία στις δημόσιες βιβλιοθήκες και στα σχολεία να διδάσκεται μόνο η ιστορία του Αδάμ και της Εύας σαν αρχή του κόσμου.

Και θα μπορούσα να της συγχωρέσω πολλά, αλλά αυτό που δεν ανέχομαι και με τίποτα είναι η υποκρισία. Δεν μπορείς να διδάσκεις αποχή από το σεξ σαν την καλύτερη μέθοδο αποφυγής εγκυμοσύνης και να παρουσιάζεις την κόρη σου στα 17 της ανύπαντρη και έγκυο, και για να γλυκάνεις το χάπι να παρουσιάζεις και τον γκόμενο της στην προεκλογική σου εκστρατεία σαν τον μελλοντικό σου γαμπρό. Δεν μπορείς να κατηγορείς τον αντίπαλο σου για απειρία όταν εσύ όχι απλά δεν έχεις πείρα, αλλά δεν μπορείς ούτε καν να μιλήσεις χωρίς να σου έχουν κάνει φροντιστήριο επί 3 μέρες. Και δεν μπορείς να λες ότι εσύ αντιπροσωπεύεις τον απλό λαό της Αμερικής γιατί δεν ήσουν ποτέ απλός λαός για να καταλάβεις την καθημερινότητα του και τις ανάγκες του. Την προεδρία θα την δεις στον ύπνο σου πολλές φορές, όσες και ο Αλέξης βλέπει την πρωθυπουργία.

Σάρα Πάλιν συγχαρητήρια! Κατάφερες να μπεις στην Μαύρη Λίστα! Ευτυχώς που στην Αμερική την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές όλοι ασχολούνται μόνο με τον νικητή. Είσαι επικίνδυνη και σε 30 μέρες θα σε έχουμε όλοι ξεχάσει.

Σκόρπιες Σκέψεις για την Οικονομική Κρίση

Οι καιροί είναι δύσκολοι και έφτασε η ώρα των μεγάλων ανατροπών. Όχι από επάνω προς τα κάτω, αλλά όπως είναι το σωστό, από κάτω προς τα επάνω. Οι κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν χωρίς να γίνεται πραγματική αλλαγή. Υποσχέσεις για αλλαγή στην εκάστοτε προεκλογική εκστρατεία, μεγάλα λόγια για να γίνεται νόμιμη ψηφοθηρία, άντε και κανένας καινούργιος νόμος για να λένε ότι κάτι άλλαξαν, αλλά τελικά ο λαός την μόνη αλλαγή που βλέπει είναι να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Και η «μεσαία τάξη» να πληρώνει με τους φόρους της την αλαζονεία των πλουσίων και τα μηδαμινά κυβερνητικά βοηθήματα των φτωχών. Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει πλέον μεσαία τάξη... Τι λεω; Τι σε λίγα χρόνια; Η μεσαία τάξη πήρε την κάτω βόλτα και κοιτάει τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται μέσα στον κυκεώνα της τεράστιας οικονομικής κρίσης που μαστίζει ολόκληρο τον κόσμο.

Για να αλλάξει πραγματικά κάτι πρέπει ο λαός να είναι έτοιμος να επαναστατήσει. Να μπει μέσα στο πετσί του η ανέχεια και το αδιέξοδο, να νιώσει στο μεδούλι του την αδικία και την αγανάκτηση. Να θέλει να κάνει ένα βήμα μπροστά και να τον πηγαίνει η κυβέρνηση του δέκα βήματα πίσω. Να γίνονται τα μικρά του όνειρα άπιαστα και τα μεγάλα να σβήνουν τελείως από την σκέψη του. Να σπάει το κεφάλι του να βρει λύση στα αδιέξοδα τα οικονομικά και να μην του μένει ούτε μια όμορφη σκέψη για κάτι άλλο. Να ξέρει ότι για το παιδί του θα έδινε την ζωή του και να μην είναι πλέον σίγουρος αν θα μπορεί να του προσφέρει τα πιο απλά. Ποιος λαός θα επαναστατήσει πρώτος;

Δεν φοβήθηκα ποτέ στην ζωή μου. Δούλεψα πολύ και τα κατάφερα. Ξαφνικά νιώθω τον μεγαλύτερο φόβο. Τι θα συμβεί στην οικογένεια μας, στην δουλειά μας, στις οικονομίες μας; Θα καταφέρουμε να αντεπεξέλθουμε στην δόση του σπιτιού, στους λογαριασμούς, στην πληρωμή του πανεπιστημίου των παιδιών μας; Θα βγουν τα όνειρα της επιστροφής αληθινά ή θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής στα γεράματα; Αύριο, μεθαύριο, πως θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε αύριο; Όλοι οι γνωστοί και φίλοι ζουν με την ίδια αγωνία, οι συνάδελφοι προσπαθούν να διαβάσουν το μέλλον τους μέσα από τις παραγγελίες που έρχονται. Η ζωή μας άλλαξε χωρίς πραγματικά να έχει αλλάξει κάτι συγκεκριμένο. Και αυτή η αβεβαιότητα μας παραλύει από φόβο.

Κι έχω και αυτή την μόνιμη καχυποψία ότι όλα είναι φτιαχτά από μια ελίτ κλίκα που αποφασίζει το μέλλον του κόσμου. Γιατί δεν μπορώ να χωνέψω ότι ένα γλοιώδες βλαμμένο ανθρωπάκι και η παρέα του κατάφεραν να ρίξουν μια τόσο μεγάλη χώρα τόσο χαμηλά... Και να παρασύρουν μαζί τους και τον υπόλοιπο κόσμο. Πως τα κατάφερε, πως τον αφήσαμε να τα καταφέρει; Αυτόν τον ηλίθιο ποιος θα τον δικάσει; Αυτός ο λαός πότε θα ξυπνήσει από την λήθη της καθημερινότητας του;

Επιστροφή στο μπλόγκ

Κάτι που με ενοχλεί αφάνταστα είναι ιστοσελίδες που δεν ανανεώνονται από τους δημιουργούς τους. Να όμως που έγινα κι εγώ ένας από αυτούς και άφησα την σελιδούλα μου ορφανή για πολλούς μήνες. Συνέβησαν αρκετά όλον αυτόν τον καιρό αλλά δεν είναι καλή δικαιολογία. Αλλά και γιατί πρέπει να απολογηθώ δηλαδή? Δικός μου είναι αυτός ο τόπος, κάνω αυτό που αισθάνομαι...

Επιστροφή λοιπόν και με αρκετές σκέψεις που θα πρέπει κάποια στιγμή να βρουν την θέση τους στο μπλόγκ μου. Για τα φιλαράκια που με διαβάζουν γεια σας και πάλι, εδώ είμαι και υπόσχομαι να μην αφήνω τα καθημερινά μου να με αποσπούν τόσο πολύ ώστε να αφήνω το μπλογκάκι μου μοναχούλι.

Πάντως, έτσι για να ξέρετε το πιο σημαντικό που συνέβη και απόσπασε την προσοχή μου, τον Μάιο άλλαξα δουλειά και ανέλαβα μεγάλες ευθύνες. Είμαι στο στοιχείο μου πάντως, αγαπώ την δουλειά μου και τους ανθρώπους της, και αισθάνομαι πολύ καλά. Αυτά για τώρα και επανέρχομαι σύντομα.

Αιωνία τους η μνήμη

Αιωνία η μνήμη των 353,000 νεκρών μας στον Πόντο.

Ποτέ ξανά χαμένες πατρίδες.

Για εμάς που γαλουχηθήκαμε με τις προσωπικές ιστορίες της γιαγιάς, η σημερινή μέρα μνήμης μας δίνει κουράγιο και θάρρος περίσσιο να συνεχίσουμε τους αγώνες για διεθνή αναγνώριση. Τώρα που οι φωνές μεγαλώνουν και πληθαίνουν, αρχίζει ο αγώνας να έχει μεγαλείο. Θα συνεχίσουμε κι ας είναι ενδοτικό το Ελληνικό κοινοβούλιο. Θα συνεχίσουμε κι ας μην αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι γηγενείς Έλληνες την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Θα συνεχίσουμε και οι ψυχές των προγόνων μας κάποτε θα αναπαυτούν. Θα συνεχίσουμε γιατί αυτό είναι το χρέος μας σ’ αυτούς που έφυγαν αλλά και σ’ αυτούς που έρχονται... Θα συνεχίσουμε γιατί αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για να μας αξίζει ο τίτλος «Πόντιος"

Ελληνική Παρέλαση στην Νέα Υόρκη

Μια μέρα τον χρόνο η Νέα Υόρκη γίνεται Ελληνική. Η 5η Λεωφόρος κλείνει για τα αυτοκίνητα, ντύνεται στα γαλανόλευκα, και υποδέχεται την Ελληνική παρέλαση. Για τους Έλληνες της Ελλάδας αυτά που συμβαίνουν εδώ μάλλον θα θεωρηθούν εξωπραγματικά και πολλοί θα βιαστούν να μας αποκαλέσουν για μια ακόμη φορά «εθνικιστές» ενώ η μόνη λέξη που αποδέχονται οι Έλληνες της Αμερικής είναι «πατριώτες». Για μερικά χρόνια είχα την τιμή να ανακοινώνω την παρέλαση και για πολλά χρόνια οργάνωνα την κοινότητα μου στην συμμετοχή της οπότε μπορώ να μιλήσω από προσωπική πείρα και να εκφράσω τα συναισθήματα των χιλιάδων θεατών αλλά και όλων όσων παρελαύνουν.

Η παρέλαση οργανώνεται από την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μητροπολιτικής Νέας Υόρκης. Δεν κρίνω την οργάνωση, ακόμα και όταν κάνει λάθη. Όλοι είναι εθελοντές και στον εθελοντισμό δεν χωράνε κριτικές, αν μπορεί κάποιος να κάνει καλύτερη δουλειά ας έρθει να δουλέψει. Στην παρέλαση έρχονται από την Ελλάδα πολιτικοί όλων των κομμάτων, οι Εύζωνες και μια μουσική μπάντα. Τα παρασκηνιακά με όλους αυτούς εδώ κάθε χρόνο μπορούν να γραφτούν βιβλίο. Το αφήνω για τώρα.

Σήμερα θέλω μόνο να αναφερθώ στο συναίσθημα. Να ξεκινήσω από τα μικρά παιδιά. Τα περισσότερα δεν μιλούν ούτε καν ελληνικά, κι όμως γι αυτά η παρέλαση είναι ότι πιο μεγαλειώδες. Ντυμένα με τοπικές ενδυμασίες, αψηφούν το κρύο, κρατούν τις ελληνικές σημαίες και είτε πάνω στα άρματα, είτε περπατώντας, φωνάζουν «ζήτω η Ελλάδα» λες και ολόκληρη η μικρούλα τους ζωή είναι αφιερωμένη στην ιδέα μιας πατρίδας που ούτε μπορούν να φανταστούν πόσο μακριά πέφτει. Οι Εύζωνες φέρνουν δάκρυα στα μάτια όλων, είναι τα καμάρια μας. Ανεβαίνοντας την 5η Λεωφόρο ξεκινούν την παρέλαση. Από μακριά ακούγεται ο κτύπος του τσαρουχιού πάνω στην άσφαλτο, και χιλιάδες άνθρωποι νιώθουν μια μοναδική ανατριχίλα, λες και οι Εύζωνες κουβαλούν στους ώμους τους την Ελλάδα και την φέρνουν δώρο στην Νέα Υόρκη. Ο επαγγελματίας που φτιάχνει τα άρματα είναι μάστορας στο είδος του, έχω προσωπική πείρα. Του λες την ιδέα σου και σου φτιάχνει αυτό που θέλεις, αρχαίους ναούς, μοντέρνες εκκλησίες, το καράβι των αργοναυτών, ολόκληρη την Κρήτη, ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Όλοι οι σύλλογοι που έχουν άρματα έχουν κάτι να τους αντιπροσωπεύει.

Είναι τόσα πολλά που μπορεί κανείς να πει για την παρέλαση. Αλλά τελικά μένει το συναίσθημα της υπερηφάνειας. Κι όταν κάποιος έχει την τιμή και την τύχη να ανακοινώνει την παρέλαση όπως έκανα κι εγώ, καταλαβαίνει το συναίσθημα ακόμα περισσότερο. Πολλές φορές έχει κοπεί η φωνή μου από την συγκίνηση, κάποιες φορές φώναξα δυνατότερα όταν περνούσαν οι Μακεδόνες, οι Πόντιοι, οι Κύπριοι, οι Κρητικοί που χόρευαν πάνω στο άρμα τους, τα μικρούλικα Ελληνόπουλα, οι φοιτητές.... Είναι ένα συναίσθημα αγνού και αμόλυντου πατριωτισμού για την δική μας μοναδική μέρα της παρέλασης. Είναι το συναίσθημα της αξίας του να είσαι Έλληνας και να το βροντοφωνάζεις. Πεταρίζει η ψυχή και πάει να ανταμώσει την πατρίδα, και μοιάζει εκείνη την ώρα η Ελλάδα μας το σπουδαιότερο και ομορφότερο μέρος της γης. Αναλογίζεσαι τι αντιπροσωπεύει η μέρα, ξαναζείς την ιστορία, μοιράζεσαι τα συναισθήματα σου με χιλιάδες άλλους Έλληνες στην Αμερική. Φουντώνεις με υπερηφάνεια, δίνεις το μήνυμα στα παιδιά σου και ελπίζεις......

Αρχίζω να παίρνω τα πάνω μου

Στους νέους φίλους που επισκέπτονται το μπλόγκ μου, από καρδιάς ευχαριστώ. Ελπίζω να κρίνετε επιεικώς τις σκέψεις που βγαίνουν αυθόρμητα από μέσα μου. Το μόνο που σας ζητώ είναι να μην μου κολλήσετε ετικέτες, ιδιαίτερα πολιτικές. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ, άλλωστε αυτή είναι και η ομορφιά του ιστολόγιου, να προσπαθείς να εκφραστείς χωρίς να φοβάσαι. Απλά, οι ετικέτες με ενοχλούν γιατί είναι δικαίωμα του καθενός να έχει πολύπλευρες γνώμες, να κάνει την δική του ζωή όπως του αρέσει αρκεί να μην ενοχλεί τους άλλους, και να ζει με τα δικά του πιστεύω.

Μπορεί να μην ξέρω να λεω μεγάλες κουβέντες αλλά τουλάχιστον λεω τα πράγματα με το όνομα τους και όπως τα νιώθω εγώ. Μπορεί οι κουβέντες μου να ακούγονται απλοϊκές, μα σίγουρα ξέρω πολύ περισσότερα και κατανοώ την μεγαλύτερη εικόνα που κρύβεται πίσω από τα πράγματα. Αν μου κολλήσετε μια ετικέτα θα υποτιμήσετε την νοημοσύνη μου κι αυτό θα είναι άδικο.

Αυτά για μερικούς που βιάστηκαν να κρίνουν........

Ο Πρώτος στην Μαύρη Λίστα

Μαύρη Λίστα #1

Υποσχέθηκα να ξεκινήσω την Μαύρη Λίστα και αρχίζω. Δεν θέλω να βάλω σειρά προτεραιότητας, απλά όπως μου έρχονται στο μυαλό. Αααα.... όποιος έχει να μου δώσει μια άλλη λέξη αντί για Λίστα, θα του είμαι ευγνώμων. Κάτι δεν μου παει καλά με αυτή την λέξη.

Ξεκαθαρίζω την θέση μου. Δεν είναι ο σκοπός μου να κακολογήσω κανέναν ή να κάνω προσωπική επίθεση. Απλά κάποιοι αξίζουν μια θέση στον δικό μου μαυροπίνακα. Ίσως να προσθέσω και μια Λευκή Λίστα, έτσι γιατί υπάρχει πάντα και το καλό. (Αμάν με αυτή την λέξη... δεν μου κάθεται... αλλά στην Ελλάδα μέχρι την 2α Γυμνασίου πήγα και μερικές φορές μου ξεφεύγουν οι κατάλληλες λέξεις)

Ο πρώτος λοιπόν που του έλαχε το λαχείο να ξεκινήσει αυτή η ενότητα είναι ο Αλέξης Τσίπρας και το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχω τίποτα με το παλικάρι, δεν έτυχε να τον γνωρίσω ποτέ και η άποψη μου από όλα όσα έχω διαβάσει και ακούσει γι αυτόν τείνει προς την αδιαφορία. Δεν πιστεύω καθόλου τις σφυγμομετρήσεις και είμαι σίγουρη ότι τα ΜΜΕ δημιούργησαν και τον μύθο του 17%, και τον δήθεν φόβο του ΠΑΣΟΚ. Ούτε αυτός, ούτε και το κόμμα του έχουν πρόγραμμα, και σίγουρα με την ασφάλεια του «απ’ έξω» πολλά μπορεί να πει αλλά τίποτα δεν μπορεί να κάνει. Δεν είναι πραγματικά μέσα στα πράγματα και όλες οι διαμαρτυρίες και του Αλαβάνου μέσα στην Βουλή αλλά και του Τσίπρα έξω από την Βουλή είναι απλά λόγια και μάλιστα μερικές φορές λόγια επικίνδυνα. Πως το κατάντησαν αυτό το κόμμα τελικά!!! Που είσαι Λεωνίδα Κύρκο να τους δώσεις μαθήματα ήθους και πολιτικής ευθήνης;

Και μιας και ανέφερα τον Αλαβάνο, όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορούν οι οπαδοί να δέχονται τον πλουσιότερο έλληνα πολιτικό σαν αρχηγό ενός κομουνιστικού κόμματος. Αλλά τι λεω... ο Όργουελ το είπε περίφημα στο βιβλίο του Animal Farm «όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα ίσα». Κλείνω παρένθεση γιατί ο Αλαβάνος ίσως να δικαιούται ξεχωριστή θέση στην Μαύρη Λίστα.

Καλός και όμορφος ο Τσίπρας λοιπόν... Για την ηλικία του δεν λεω τίποτα. Είμαι πολύ υπέρ των νέων και νομίζω ότι πρέπει να ακούμε τους νέους περισσότερο από κάτι γέρους ξεκουτιασμένους (βλέπε Μητσοτάκη, Θεοδωράκη) που τελευταία πολλά βατραχάκια βγάζουν από το στόμα τους. Το παιγνίδι των δημοσίων σχέσεων και της αυτοπροβολής του το έμαθε καλά ο Αλαβάνος, κάποια στιγμή ίσως να πάρει και την θέση του στην Βουλή και τότε θα κριθεί καλύτερα.

Αυτό που τον βάζει στην δική μου λίστα είναι ότι κυκλοφόρησε αυτή την αφίσα και αναγνώρισε την ΠΓΔΜ σαν «Μακεδονία» πριν ακόμα τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις. Και μάλιστα η αφίσα είναι και μεταφρασμένη στα σκοπιανά. Τον καθιστώ υπεύθυνο γιατί αυτός έχει να κάνει πολλά με τα οικολογικά. Αυτός ο άνθρωπος και το κόμμα του (και όλοι που το απαρτίζουν αυτό το κόμμα) είναι ικανοί να συζητήσουν σε διακομματική επιτροπή εθνικά θέματα; Ακόμα και αν στο τέλος Μακεδονία το ονομάσουν, πρέπει να τους χαρίζουμε εμείς το όνομα έτσι απροκάλυπτα; Πρώτα το ΚΚΕ από τότε που φτιάχτηκε μέχρι σήμερα, και τώρα ο Συνασπισμός/ΣΥΡΙΖΑ ξεπουλησαν το ονομα και όλα οσα αυτο συνεπαγεται. Εκτός και αν το «Ανοικτή Πόλη» θα ήθελε να το μετονομάσει σε «Ανοικτό Κράτος», έτσι κι αλλιώς ξέφραγο αμπέλι κατάντησε. Διαβάστε περισσότερα για το θέμα εδώ: http://macedonia-greece.blogspot.com/2008/04/blog-post_01.html

Κύριε Τσίπρα.... Ντροπή σας... και συγχαρητήρια για την πρωτιά σας στον Μαυροπίνακα μου.

Πατήστε εδώ για να δείτε τι συμβαίνει αυτή την στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο

http://www.globalincidentmap.com/home.php

Είναι καταπληκτικό, μπορείτε όχι μόνο να δείτε αλλά και να διαβάσετε ακριβώς τι συμβαίνει και ανανεώνεται καθε 312 δευτερόλεπτα.

Τα σχόλια είναι περιττά.

Αν ήμασταν Εβραίοι.....

Αν ήμασταν Εβραίοι αλλιώς θα αντιδρούσαμε σε όλα αυτά που μας συμβαίνουν. Μας γελοιοποιούν οι Σκοπιανοί και η αντίδραση μας είναι από χλιαρή ως αυτοσαρκαστική. Καλά μας κάνουν τελικά, γιατί τους αφήνουμε να μας τα κάνουν.

Αν ήμασταν Εβραίοι, θα αντιδρούσαμε τόσο έντονα για τον αγκυλωτό σταυρό στην σημαία μας που θα έτρεχαν όλοι να μας συμπαρασταθούν, κι ας είχαμε και άδικο.

Αν ήμασταν Εβραίοι, θα φωνάζαμε τόσο δυνατά για την φωτογραφία του πρωθυπουργού μας που θα αναγκαζόντουσαν όλα τα κράτη να διαμαρτυρηθούν για χάρη μας και ούτε που θα τολμούσαν να πατήσουν στην σύνοδο του ΝΑΤΟ οι Σκοπιανοί.

Αν ήμασταν Εβραίοι, την φωτογραφία που δείχνει τους Σκοπιανούς να υποδέχονται τους Γερμανούς με άνθη και την φωτογραφία του Χίτλερ στο κέντρο και με την «δική μας» Μακεδονία στον χάρτη τους, θα την είχαμε κάνει πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες του κόσμου, και θα ήταν η πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια παντού, και θα στελνόταν με e-mail στα σπίτια όλων των Εβραίων σε όλον τον κόσμο και θα γινόταν αυτή η φωτογραφία η επιτύμβια στήλη του κράτους τους γιατί μέσα σε λίγες μέρες θα είχε διαλυθεί όχι μόνο σαν κράτος αλλά και σαν εθνικότητα.

Αν ήμασταν Εβραίοι, δεν θα δεχόμασταν να αλλάξουμε μόνοι μας την ιστορία μας, αλλά θα επιβάλλαμε την ιστορία μας στον υπόλοιπο κόσμο. Και δεν θα αφήναμε κανέναν να ξεχάσει την γενοκτονία μας.

ΑΛΛΑ.... δεν είμαστε Εβραίοι...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ!!!

ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΛΑΟΣ.

ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!!!