Ζωντανές περιγραφές απο την Γάζα.

http://a-mother-from-gaza.blogspot.com/

Σας παρακαλώ να ακολουθήσετε την περιγραφή των γεγονότων από την Γάζα, μέσα απο το μπλόγκ της δημοσιογράφου Λάϊλας, και αν έχετε το κουράγιο να πάτε και στα μπλογκ που έχει στην λίστα της. Αληθινά, ζωντανά, και τραγικότατα καθημερινά.

Ντροπή στο Ισραήλ αλλά και σε όλα τα Αραβικά κράτη

Αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην Γάζα πραγματικά με ξεπερνάει. Είναι πολύ έξυπνη η Μοσσάντ για να μην μπορεί να σταματήσει τους πυραύλους της Χαμάς. Άρα μπορεί και να είναι προβοκάτσια για να δικαιολογηθεί η επίθεση. Σε ποιον πραγματικά τρίζουν τα δόντια οι Εβραίοι? Και γιατί η ζωή κάθε Εβραίου αξίζει με την ζωή 100 Παλαιστινίων? Και που είναι τα Αραβικά κράτη να βοηθήσουν τους αδελφούς Παλαιστίνιους? Τελικά οι Εβραίοι κάνουν ακριβώς ότι έκαναν σε αυτούς οι Ναζί. Σε τι διαφέρει το γκέτο της Γάζας απο τα γκέτο της Πολωνίας? Και σε τι διαφέρει η γενοκτονία και το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων από εκείνη των Εβραίων απο τους Ναζί του Χίτλερ? Φασίστες!!! Δολοφόνοι!!!

Αυτό το βρήκα στο μπλογκ του φίλου e-citizen http://kostasxan.blogspot.com. Το παραθέτω γιατί νομίζω δείχνει αρκετά καλά την κατάσταση.

Κάποιος γιορτάζει...

Γενέθλια σήμερα... Ξαναγίνομαι εξίσωση... 2x25+1. Καλά είναι και δικαιολογεί και τον υπότιτλο του μπλογκ. «...με την πείρα της ηλικίας...» Αφού τα περσινά γενέθλια των 50 πέρασαν ανώδυνα, τα 51 τα διασκεδάζω. Όλα καλά και πάντα με ένα χαμόγελο για να μπορώ να ξεπερνάω τα δύσκολα.

2009 Ευχές

... και λίγες είναι... Ολόθερμες ευχές, μέσα από την καρδιά μου, σε όλους όσους ξέρω και σε όσους δεν ξέρω ακόμα περισσότερες... Να είναι η χρονιά που έρχεται πρώτα από όλα όσο πιο ανώδυνη γίνεται. Να έχουμε υγεία και αντοχή για να αντεπεξέλθουμε όλα όσα θα μας τύχουν. Να χαμογελάμε περισσότερο και να θυμώνουμε λιγότερο, να νοιαζόμαστε για όλα αυτά που αξίζουν και να προσπερνάμε τα περιττά, να αγωνιζόμαστε περισσότερο για να φτάσουμε τους στόχους μας και να αφήνουμε πίσω ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε.

Κι επειδή όλοι λίγο πολύ συνηθίζουμε να κάνουμε υποσχέσεις με τον καινούργιο χρόνο, μόνο που τις ξεχνάμε σε 2-3 εβδομάδες, εγώ έβαλα έναν σκοπό, έκανα μια υπόσχεση και θα προσπαθήσω να κρατήσω τον λόγο μου γι όλον τον χρόνο και για τα χρόνια που έρχονται. Αν σας δίνω αναφορά κάθε τόσο, νομίζω ότι μόνο έτσι θα κρατήσω τον λόγο μου. Λοιπόν, με τον διαβήτη μου δεν τα πάω καλά, τα φάρμακα μου ξεχνάω να τα πάρω, τρελαίνομαι για τα γλυκά, και γενικά δεν προσέχω καθόλου. Στο 2009 υπόσχομαι να παίρνω τα χάπια μου κάθε μέρα, να κόψω τα γλυκά και τις κόκα-κόλες, και να ακολουθώ τις συμβουλές του γιατρού κατά γράμμα. Πρώτα για μένα την ίδια και έπειτα για να μπορέσω να συνεχίζω να ονειρεύομαι τα γεράματα μου με ελπίδα.

Σε 5 λεπτά, αρχίζει η νέα μου πιο υγιής ζωή. Καλή αρχή, και περαστικά μου.

ΧΟΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!!

Χρόνια Πολλά - Καλή Χρονιά

Σίγουρα να είναι καλύτερη από αυτή που τελειώνει. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη, αλλά δεν μου βγαίνει εύκολα. Φοβάμαι για πολλά που η λογική μου προβλέπει ότι θα συμβούν. Τον ένα πόλεμο που συνεχίζεται, τον άλλον που αρχίζει... τα πολύ προσωπικά που με πονάνε και τα άλλα που με πληγώνουν... το άγνωστο της κάθε επόμενης μέρας... αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και τα ελάχιστα που μπορώ να επηρεάσω... Με πνίγει ο φόβος αυτός ο ανομολόγητος και δεν μπορώ να βρω κάτι να τον ξεπεράσω.

Δεν ήμουν έτσι εγώ.. Κάποτε ήμουν πολύ αισιόδοξη. Πάντα υπήρχε φως στο τέλος του τούνελ, πάντα υπήρχε μια σπίθα ελπίδας που γινόταν φλόγα και ξεπερνούσε τα πάντα. Στα χρόνια της κατάθλιψης έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου... Μου έχει μείνει ο πανικός του πλήθους, αυτή η αγοραφοβία που παρουσιάζεται αναπάντεχα και με παραλύει. Και είναι σε τούτες τις στιγμές που προσπαθώ να κρυφτώ ακόμα και από τους δικούς μου ανθρώπους γιατί είναι αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μένα που κάποτε έβγαζα λόγους μπροστά σε χιλιάδες κόσμο. Πρέπει να το ξεπεράσω, πρέπει για να θελήσω να ξαναβρεθώ και πάλι ανάμεσα σε πολύ κόσμο χωρίς να με λούζει κρύος ιδρώτας. Να απαλλαχτώ από τις φοβίες και να καλωσορίζω την κάθε επόμενη στιγμή με χαρά και ελπίδα.

Κάνω ένα βήμα τούτη την στιγμή... Στον νέο χρόνο που έρχεται θα προσπαθήσω να γελάσω περισσότερο, να φοβηθώ λιγότερο, να πάρω την ζωή λιγότερο σοβαρά. Θα ξεκολλήσω ρε γαμώτο, θα ξεκολλήσω...

Χρόνια Πολλά λοιπόν, Χρόνια Καλά... Και για όσα μας προκύψουν, καλό μας κουράγιο.

Αυτή η νίκη είναι δική σας!!! Μπαράκ Ομπάμα

Η ομιλία του στα αγγλικά εδώ: http://news.yahoo.com/s/ynews/20081105/pl_ynews/ynews_pl135

Ψάχνω να βρώ την ομιλία μεταφρασμένη στα ελληνικά αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Κρίμα γιατί αυτή είναι ομιλία πραγματικού αρχηγού.

Η ομιλία σε 3 μέρη μεχρι να την βρω κάπου ολόκληρη.

Μερος Πρώτο


Μέρος Δεύτερο


Μέρος Τρίτο

ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ...

Σήμερα είδα με τα μάτια μου να γράφεται ιστορία και αισθάνομαι την υπόσχεση της αλλαγής να παίρνει σάρκα και οστά. Στην Ελλάδα έχω ψηφίσει 2 φορές, και τις 2 ψήφισα αλλαγή. Στην Αμερική γίνονται εκλογές κάθε χρόνο, γιατί δεν συμπίπτουν όλες οι τοπικές, πολιτειακές και ομοσπονδιακές εκλογές μαζί. Κάθε χρόνο λοιπόν κάνω το χρέος μου σαν πολίτης αυτής της χώρας γιατί θεωρώ τον ψήφο ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα μου και γιατί έτσι μπορώ να έχω λόγο και απαιτήσεις από τους ηγέτες μου.

Πήγα πολύ πρωί να ψηφίσω μαζί με τις κόρες μου. Δεν υπήρχε ουρά αλλά ο κόσμος ψήφιζε συνέχεια και το πήγαινε-έλα στο εκλογικό κέντρο ήταν μόνιμο. Μετά την ψηφοφορία πήγα στην δουλειά. Κι εκεί είδα το απίστευτο... Δουλεύω σε μια πόλη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μαύρη. Κάποτε ήταν από τις πιο πλούσιες πόλεις, τώρα είναι μια περιοχή φτωχή, κατατρεγμένη, γεμάτη εγκληματικότητα και ναρκωτικά. Όταν αργώ το βράδυ στο γραφείο, για να παω στο αυτοκίνητο μου 100 μέτρα παραπέρα, πρέπει να έχω συνοδό έναν από τους εργάτες μου. Και οι εργάτες μου είναι 60/40 μετανάστες από την ανατολική Ευρώπη και μαύροι. Είναι οι μαύροι εργάτες που προθυμοποιούνται να με συνοδεύσουν έξω, είναι οι μαύροι εργάτες που με προειδοποιούν να προσέχω. Τους ρωτάω στα ίσια γιατί θα πρέπει να φοβάμαι μέσα στην γειτονιά τους και μου λενε ότι ένας λευκός σ’ αυτή την πόλη το βράδυ μόνο για ναρκωτικά θα μπορούσε να βρίσκεται. Ξέρω ότι με αγαπάνε και θέλουν να με προστατεύσουν αλλά δεν μπορούν να μου δώσουν μια καθαρή απάντηση. Φταιει το σύστημα σίγουρα, αλλά είναι πολύ μεγάλο το κοινωνικό θέμα των μαύρων της Αμερικής και δεν είναι τώρα η στιγμή να το αναλύσω.

Έκανα την εισαγωγή αυτή όμως για να εξηγήσω την ιστορική μέρα που έζησα και την απίστευτη εικόνα που θα με συνοδεύει σε ολόκληρη την ζωή μου. Η εταιρεία μου βρίσκεται απέναντι από ένα εκλογικό κέντρο. Τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα και από τις δυο πλευρές του δρόμου, ακόμα και πάνω στο πεζοδρόμιο, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά στην Αμερική. Κόσμος να περπατάει στον δρόμο για να παει στο εκλογικό κέντρο, και μια ουρά που ξεπερνούσε τα 5 τετράγωνα, δηλαδή μια αναμονή τουλάχιστον 2-3 ωρών. Όλος ο κόσμος χαμογελούσε, όλη αυτή η φτωχολογιά έλαμπε από μια χαρά ανείπωτη. Άρχισα να ρωτάω αν είχαν ψηφίσει σε προηγούμενες εκλογές, οι 9 στους 10 απάντησαν πως ήταν η πρώτη φορά που ψήφιζαν γιατί αισθάνθηκαν ότι η ψήφος τους θα μετρούσε. Αυτή η εικόνα παρέμεινε σταθερή όλη την ημέρα. Και για πρώτη φορά φεύγοντας από το γραφείο δεν φοβήθηκα να βγω στον δρόμο. Λες και άλλαξε κάτι ξαφνικά, λες και να ήταν ο αέρας πιο καθαρός, λες και η ελπίδα του αύριο να έσπρωξε όλον αυτόν τον κόσμο να θέλει να πάρει την ζωή του στα χέρια του και ο κάθε ένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Πραγματικά μια ιστορική μέρα, πραγματικά μια αχτίδα ελπίδας.

Πριν λίγο ανακοινώθηκε ο νέος Πρόεδρος της Αμερικής. Ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος, ένας αληθινός Αφρικανό-Αμερικάνος. Τον εκτιμώ αφάνταστα όχι για το κόμμα που αντιπροσωπεύει, αλλά γιατί τον θεωρώ έξυπνο, ικανό και χαρισματικό. Ξεπερνάει οποιαδήποτε ρατσιστική ιδέα, είναι ενωτικός και αποφασιστικός. Πάνω από όλα αυτό που κατάφερε είναι να εμπνεύσει τον κόσμο, ΟΛΟ τον κόσμο, άσχετου χρώματος, άσχετης εθνικής προέλευσης, άσχετου φύλλου και πολιτικής πεποιθήσεως, άσχετης οικονομικής κατάστασης. Αυτή η έμπνευση γεμίζει τον κόσμο με ελπίδα οτι η ιδέα της αλλαγής μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Για μια νέα αρχή για όλους μας. Γράφω αυτές τις γραμμές και τον ακούω να βγάζει τον λόγο του και τα λόγια του διαπερνούν το μεδούλι μου. Είμαι τόσο συγκινημένη όσο και οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί κοντά του, και είναι χιλιάδες ο κόσμος που κλαιει αυτή την στιγμή από μια βαθιά συγκίνηση. Είναι αυτός ο Πρόεδρος, ο μοναδικός που απέδειξε ότι σ’ αυτή την χώρα όλα είναι δυνατά αρκεί να δουλέψεις σκληρά και να αρπάξεις τις ευκαιρίες.

Σήμερα, σε μια από τις πιο ιστορικές μέρες της Αμερικής, ενώνω την φωνή μου με όλους τους Αμερικανούς και επαναλαμβάνω τα λόγια του: ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ...

Για την Αμερική ρε γαμώτο...

Μόλις ανακοίνωσαν τον νέο Πρόεδρο της Αμερικής... Μπαράκ Ομπάμα...

Πρώτα Αποτελέσματα

Σε κάποιο χωριουδάκι της Αμερικής οι 21 ψηφοφόροι ψήφισαν στις 12:01. Τα πρώτα αποτελέσματα βγήκαν: Ομπάμα 15, Μακέϊν 6. ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!!!

48 Ωρες Αναμονής

Δύο μέρες, 48 ώρες και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Τέτοια ώρα περίπου την Τρίτη θα ανακοινώνουν τα αποτελέσματα των πιο κρίσιμων εκλογών στην Αμερική. Είναι η δεύτερη φορά στην ζωή μου που οι εκλογές μου έχουν γίνει έμμονη ιδέα. Η αναμονή έχει αγγίξει τα όρια της υπομονής και πιάνω τον εαυτό μου κολλημένο μπροστά στην τηλεόραση να αναζητά τα πρώτα σημάδια νίκης του Μπαράκ Ομπάμα. Με το σύστημα εκλογών της Αμερικής όλα μπορούν να συμβούν και είναι αυτή η πατρίδα τόσο χωρισμένη στα δύο τούτο τον καιρό όσο και πληγωμένη από την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για αλλαγή. Μια αλλαγή από εκείνο το σύστημα που μας έφερε στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Μια αλλαγή που να είναι σεισμός, που να τραντάξει συθέμελα το τρόπο λειτουργίας της Γουάσινγτον. Ουτοπία... Δεν έχω αυταπάτες... Ελπίζω ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν, αλλά δεν πρόκειται το κατεστημένο να επιτρέψει έναν σεισμό, είναι μεγάλα τα συμφέροντα.

Είναι τόσα πολλά που περνούν από το μυαλό μου τούτη την ώρα. Μα θα αφήσω την ανάλυση για μια άλλη φορά. Αυτό που έχει σημασία είναι να πάνε όλοι να ψηφίσουν γιατί αυτή την φορά μετράει ιδιαίτερα ο κάθε ψήφος. Την Τρίτη το βράδυ θα τα ξαναπούμε.

Ααααα!!! Ξέχασα να σας πω πότε ήταν η άλλη φορά που είχαν μεγάλη σημασία για μένα οι εκλογές. Την ώρα πού μπήκα στον θάλαμο να ψηφίσω έκανα τον σταυρό μου, και τράβηξα τον μοχλό για τον Δουκάκη. Τι υπερηφάνεια να ψηφίζεις για Πρόεδρο έναν «δικό σου» άνθρωπο...