Ο Φόβος της Ανεργίας

Περνάει ο καιρός και δεν το καταλαβαίνω... Δουλεύω πολλές ώρες και σε αυτή την ηλικία φοβάμαι όσο ποτέ πριν για την δουλειά μου, για την οικονομική ανασφάλεια και τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει μια αναπάντεχη αλλαγή στην καθορισμένη πορεία. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, και στην εταιρεία έχουν αρχίσει να πέφτουν κεφάλια. Όχι από έλλειψη δουλειάς αλλά γιατί οι ιδιοκτήτες έχουν βαλθεί να μεγαλώσουν την βιομηχανία τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι απαιτήσεις είναι τεράστιες και αισθάνομαι να αιωρούμαι στην αβεβαιότητα. Ατέλειωτες ώρες δουλειάς με μόνη σκέψη την ανεργία που μαστίζει όλη την χώρα. Μην έρθει η σειρά μου χωρίς δεύτερη σκέψη από τα αφεντικά... Άντε τώρα να βρω το κουράγιο να δω τα πράγματα θετικά... Μωρέ θα τα καταφέρω... να δεις που στο τέλος πάλι νικήτρια θα βγω, δεν γίνεται... Ορίστε... θετικές σκέψεις... Η εταιρεία θα μεγαλώσει και μαζί της κι εγώ, στα τελευταία χρόνια δουλειάς θα γίνω μεγάλη και τρανή... Καλή σκέψη αυτή, την κρατάω... Αν μπορούσα να μειώσω λίγο και τις ώρες εργασίας, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Έρχεται Άνοιξη, άρα θα γίνει κι αυτό. Τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει από τον κήπο μου. Ωραία, κι άλλες θετικές σκέψεις... Αν συνεχίσω, ίσως να καταφέρω να ηρεμήσω αυτόν τον φόβο... Μάλλον κουρασμένη πρέπει να είμαι για να πέφτω τόσο πολύ...

Α, ρε μαλάκα Μπους... Κατέστρεψες τα όνειρα μας και μας γέμισες φοβίες τώρα που ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε, που να πέσεις από το άλογο στο Τέξας και να μείνεις όλη σου την ζωή σε ένα καροτσάκι... Πω πω κακίες που με πιάσανε ξαφνικά...

Αλλαγή με την συμμετοχή όλων

Σε 12 ώρες τελειώνει η τραγωδία των τελευταίων 8 χρόνων. Αρχίζει μια νέα σελίδα, ένα καινούργιο κεφάλαιο στο μικρό βιβλίο της Αμερικάνικης ιστορίας. Οι απαιτήσεις ενός λαού, οι ελπίδες όλων των λαών, στους ώμους ενός ανθρώπου. Το φορτίο είναι πολύ βαρύ, αλλά πιστεύω ότι είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να κρατήσει τέτοιο βάρος. Τον δέχομαι γιατί με εμπνέει, γιατί με κάνει να θέλω να είμαι καλύτερη πολίτης αυτής της χώρας, γιατί με κάνει να πιστεύω ότι όλα είναι πιθανά, γιατί αναλαμβάνω μαζί του τις εύθηνες μου. Μετά από 8 χρόνια μιας τραγωδίας, μιας παρωδίας που κατάστρεψε κόπους μιας ζωής και όνειρα απλά και καθημερινά, θέλω να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή και μέσα σε αυτή την συγκυρία μόνο κάτι καλό μπορεί να καταφέρει. Είναι η ώρα πολύ μεγάλη, τα λόγια πολύ λίγα για να περιγράψουν την συγκίνηση και την υπερηφάνεια. Ξέρω ότι δεν είμαι μόνη μου σ’ αυτά τα συναισθήματα, είμαστε εκατομμύρια σ’ αυτή την χώρα. Από όλες τις φυλές, όλα τα σταδία της ζωής, όλοι μας, όλοι αισθανόμαστε το μεγαλείο της στιγμής, όλοι θέλουμε να δούμε την αλλαγή γιατί πιστεύουμε σ’ αυτήν, πιστεύουμε σ’ αυτόν που μας λεει ότι όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε να φτιάξουμε ιστορία. Τα λόγια του απλά αλλά υπέροχα, δεν μας χάιδεψαν τα αυτιά, αντίθετα μας έκαναν να δούμε την πραγματικότητα καθαρά και να δεχτούμε τις θυσίες που απαιτούνται. Η πολυπόθητη αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο με την συμμετοχή όλων. Σε 12 ώρες, αρχίζει κάτι καινούργιο για όλους μας. Μακάρι να είναι αυτό που όλοι ελπίζουμε.

Κίτρινο Σημάδι στο Μανίκι

Τούτες τις μέρες, αυτό που συμβαίνει στην Γάζα με έχει αγγίξει πάρα πολύ. Με έπιασε πάλι η εμμονή με τα νέα και την έρευνα των γεγονότων και των αιτιών. Έτσι γίνεται πάντα όταν συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό. Όλον τον ελεύθερο χρόνο μου τον περνώ μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και δίπλα η τηλεόραση να παίζει σε κάποιο κανάλι που να λεει συνέχεια νέα. Προτιμώ το Euronews για μια καλύτερη εκδοχή των γεγονότων. Στον υπολογιστή ανακαλύπτω όλο και περισσότερες ιστοσελίδες, ρουφάω τις γνώσεις για να καταλάβω καλύτερα, επισκέπτομαι τα μπλογκς για να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα. Τον Παλαιστινιακό λαό τον συμμερίζομαι και τον υποστηρίζω με τον δικό μου τρόπο και τον δικό μου αγώνα. Πιότερο γιατί πιστεύω ότι στα τελευταία 50 χρόνια κι αυτοί από μια γενοκτονία προσπαθούν να προστατευτούν. Και το θέμα της γενοκτονίας, της κάθε γενοκτονίας, του κάθε λαού, το έχω μελετήσει και συνεχίζω να το μελετάω. Ίσως γιατί το DNA μου το απαιτεί αυτό από μένα. Μα δεν μπορώ να φτάσω να τους ονομάσω εγώ «αδέλφια» μου, την στιγμή που οι δικοί τους πιο κοντινοί άνθρωποι, τα Αραβικά κράτη, τους έχουν αφήσει στην μοίρα τους και τους περιφρονούν μόνο γιατί τα συμφέροντά τους είναι πολύ μεγαλύτερα από την απλή καθημερινότητα της κάθε Παλαιστίνιας μάνας. Αυτή την Μάνα δεν την υπολογίζει το Ισραήλ, αλλά ούτε και η Χαμάς, ούτε η Σαουδική Αραβία, ούτε το Κουβέιτ, κανένας. Αυτή η Μάνα ζει το δικό της δράμα, και αυτή την γυναίκα εγώ πονάω, αυτόν τον απλό λαό σκέφτομαι και με πιάνει το παράπονο για χάρη του. Είναι αυτοί οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που είναι θύματα όλων. Τους χρησιμοποιούν σαν ασπίδες και το Ισραήλ και η Χαμας. Όσο πιο πολύ ερευνώ τι συμβαίνει, τόσο πιο πολύ αγανακτώ.

Όχι, δεν θεωρώ τους Παλαιστίνιους «αδέλφια» μου. Ούτε τους Γιουγκοσλάβους θεωρώ «αδελφικό λαό». Σαν λαός ξεχνάμε εύκολα τι μας έκαναν κι αυτοί στις δικές μας χειρότερες στιγμές. Όσο για τους Τούρκους, είναι πολύ δυνατό το DNA των παππούδων μου για να καταφέρω να ξεχάσω αυτά που μου έμαθαν. Κανείς δεν θα καταφέρει να σβήσει από την μνήμη μου τα σχισμένα αυτιά της γιαγιάς από το τράβηγμα των σκουλαρικιών από την Τουρκάλα στο λιμάνι του Αιβαλιού. Θα δεχτώ τους Τούρκους απλά σαν καλούς γείτονες μόνο αν παραδεχθούν την γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Όταν θα παραδεχθούν την συστηματική εκκαθάριση των γηγενών λαών τους, τότε κι εγώ θα παραδεχθώ την καλή τους θέληση για ένα κοινό και ειρηνικό μέλλον. Ας μην κάνουν τον κόπο αυτοί που θέλουν να αλλάξουν την ιστορία να μου πουν ότι και οι Έλληνες έκαναν πολλά στην Μικρασία. Στον πόλεμο γίνονται πολλά και από τις δύο πλευρές και πάντα υπάρχουν απώλειες. Αυτό το ξέρω καλά. Άλλο τα θύματα πολέμου και άλλο η συστηματική εξόντωση ενός λαού. Μόνο όταν ακούς η διαβάζεις τις μαρτυρίες των επιζώντων μπορείς να το καταλάβεις αυτό.

Και επειδή η υποκρισία είναι ότι χειρότερο, αυτή η υποκρισία των Εβραίων νομίζω είναι που με αρρωσταίνει. Με τις δικές τους ιστορίες των επιζώντων του δικού τους ολοκαυτώματος κρατούν την μνήμη ζωντανή, και έχουν καταφέρει έναν ολόκληρο κόσμο να τους αναγνωρίζει θύματα μια θυρωδίας που δεν θα πρέπει να επαναληφθεί ποτέ. Καλά κάνουν, μακάρι να είχαμε κι εμείς αυτή την μνήμη. Κι’ όμως... Τα θύματα έγιναν θύτες, και κάνουν ακριβώς αυτά που τους έκαναν.

Κάποιος έδωσε μια ιδέα στο μπλογκ της Λέιλας, Να φορέσουν οι Παλαιστίνιοι κίτρινα μισοφέγγαρα στα μανίκια τους, όπως ανάγκασαν οι Ναζί τους εβραίους να φοράνε το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ. Μόνο μια τέτοια εικόνα ίσως συγκλονίσει την ανθρωπότητα και ταρακουνήσει τους Εβραίους συθέμελα. Ίσως όλοι μας να πρέπει να φορέσουμε ένα κίτρινο σημάδι στο μανίκι για συμπαράσταση. Έστω, ένα σημάδι στα μπλόγκ μας. Δεν αρκούν οι διαδηλώσεις... Και ελπίζω να μην ξεσηκωθούν οι Ελληναράδες να τα σπάσουν πάλι όλα στο όνομα των «αδελφών Παλαιστινίων». Υπάρχουν πιο ειρηνικοί και πιο δυναμικοί τρόποι να δηλώσουμε συμπαράσταση στον κάθε δοκιμαζόμενο λαό αυτού του πλανήτη.

Ζωντανές περιγραφές απο την Γάζα.

http://a-mother-from-gaza.blogspot.com/

Σας παρακαλώ να ακολουθήσετε την περιγραφή των γεγονότων από την Γάζα, μέσα απο το μπλόγκ της δημοσιογράφου Λάϊλας, και αν έχετε το κουράγιο να πάτε και στα μπλογκ που έχει στην λίστα της. Αληθινά, ζωντανά, και τραγικότατα καθημερινά.

Ντροπή στο Ισραήλ αλλά και σε όλα τα Αραβικά κράτη

Αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην Γάζα πραγματικά με ξεπερνάει. Είναι πολύ έξυπνη η Μοσσάντ για να μην μπορεί να σταματήσει τους πυραύλους της Χαμάς. Άρα μπορεί και να είναι προβοκάτσια για να δικαιολογηθεί η επίθεση. Σε ποιον πραγματικά τρίζουν τα δόντια οι Εβραίοι? Και γιατί η ζωή κάθε Εβραίου αξίζει με την ζωή 100 Παλαιστινίων? Και που είναι τα Αραβικά κράτη να βοηθήσουν τους αδελφούς Παλαιστίνιους? Τελικά οι Εβραίοι κάνουν ακριβώς ότι έκαναν σε αυτούς οι Ναζί. Σε τι διαφέρει το γκέτο της Γάζας απο τα γκέτο της Πολωνίας? Και σε τι διαφέρει η γενοκτονία και το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων από εκείνη των Εβραίων απο τους Ναζί του Χίτλερ? Φασίστες!!! Δολοφόνοι!!!

Αυτό το βρήκα στο μπλογκ του φίλου e-citizen http://kostasxan.blogspot.com. Το παραθέτω γιατί νομίζω δείχνει αρκετά καλά την κατάσταση.

Κάποιος γιορτάζει...

Γενέθλια σήμερα... Ξαναγίνομαι εξίσωση... 2x25+1. Καλά είναι και δικαιολογεί και τον υπότιτλο του μπλογκ. «...με την πείρα της ηλικίας...» Αφού τα περσινά γενέθλια των 50 πέρασαν ανώδυνα, τα 51 τα διασκεδάζω. Όλα καλά και πάντα με ένα χαμόγελο για να μπορώ να ξεπερνάω τα δύσκολα.

2009 Ευχές

... και λίγες είναι... Ολόθερμες ευχές, μέσα από την καρδιά μου, σε όλους όσους ξέρω και σε όσους δεν ξέρω ακόμα περισσότερες... Να είναι η χρονιά που έρχεται πρώτα από όλα όσο πιο ανώδυνη γίνεται. Να έχουμε υγεία και αντοχή για να αντεπεξέλθουμε όλα όσα θα μας τύχουν. Να χαμογελάμε περισσότερο και να θυμώνουμε λιγότερο, να νοιαζόμαστε για όλα αυτά που αξίζουν και να προσπερνάμε τα περιττά, να αγωνιζόμαστε περισσότερο για να φτάσουμε τους στόχους μας και να αφήνουμε πίσω ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε.

Κι επειδή όλοι λίγο πολύ συνηθίζουμε να κάνουμε υποσχέσεις με τον καινούργιο χρόνο, μόνο που τις ξεχνάμε σε 2-3 εβδομάδες, εγώ έβαλα έναν σκοπό, έκανα μια υπόσχεση και θα προσπαθήσω να κρατήσω τον λόγο μου γι όλον τον χρόνο και για τα χρόνια που έρχονται. Αν σας δίνω αναφορά κάθε τόσο, νομίζω ότι μόνο έτσι θα κρατήσω τον λόγο μου. Λοιπόν, με τον διαβήτη μου δεν τα πάω καλά, τα φάρμακα μου ξεχνάω να τα πάρω, τρελαίνομαι για τα γλυκά, και γενικά δεν προσέχω καθόλου. Στο 2009 υπόσχομαι να παίρνω τα χάπια μου κάθε μέρα, να κόψω τα γλυκά και τις κόκα-κόλες, και να ακολουθώ τις συμβουλές του γιατρού κατά γράμμα. Πρώτα για μένα την ίδια και έπειτα για να μπορέσω να συνεχίζω να ονειρεύομαι τα γεράματα μου με ελπίδα.

Σε 5 λεπτά, αρχίζει η νέα μου πιο υγιής ζωή. Καλή αρχή, και περαστικά μου.

ΧΟΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!!

Χρόνια Πολλά - Καλή Χρονιά

Σίγουρα να είναι καλύτερη από αυτή που τελειώνει. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη, αλλά δεν μου βγαίνει εύκολα. Φοβάμαι για πολλά που η λογική μου προβλέπει ότι θα συμβούν. Τον ένα πόλεμο που συνεχίζεται, τον άλλον που αρχίζει... τα πολύ προσωπικά που με πονάνε και τα άλλα που με πληγώνουν... το άγνωστο της κάθε επόμενης μέρας... αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και τα ελάχιστα που μπορώ να επηρεάσω... Με πνίγει ο φόβος αυτός ο ανομολόγητος και δεν μπορώ να βρω κάτι να τον ξεπεράσω.

Δεν ήμουν έτσι εγώ.. Κάποτε ήμουν πολύ αισιόδοξη. Πάντα υπήρχε φως στο τέλος του τούνελ, πάντα υπήρχε μια σπίθα ελπίδας που γινόταν φλόγα και ξεπερνούσε τα πάντα. Στα χρόνια της κατάθλιψης έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου... Μου έχει μείνει ο πανικός του πλήθους, αυτή η αγοραφοβία που παρουσιάζεται αναπάντεχα και με παραλύει. Και είναι σε τούτες τις στιγμές που προσπαθώ να κρυφτώ ακόμα και από τους δικούς μου ανθρώπους γιατί είναι αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μένα που κάποτε έβγαζα λόγους μπροστά σε χιλιάδες κόσμο. Πρέπει να το ξεπεράσω, πρέπει για να θελήσω να ξαναβρεθώ και πάλι ανάμεσα σε πολύ κόσμο χωρίς να με λούζει κρύος ιδρώτας. Να απαλλαχτώ από τις φοβίες και να καλωσορίζω την κάθε επόμενη στιγμή με χαρά και ελπίδα.

Κάνω ένα βήμα τούτη την στιγμή... Στον νέο χρόνο που έρχεται θα προσπαθήσω να γελάσω περισσότερο, να φοβηθώ λιγότερο, να πάρω την ζωή λιγότερο σοβαρά. Θα ξεκολλήσω ρε γαμώτο, θα ξεκολλήσω...

Χρόνια Πολλά λοιπόν, Χρόνια Καλά... Και για όσα μας προκύψουν, καλό μας κουράγιο.

Αυτή η νίκη είναι δική σας!!! Μπαράκ Ομπάμα

Η ομιλία του στα αγγλικά εδώ: http://news.yahoo.com/s/ynews/20081105/pl_ynews/ynews_pl135

Ψάχνω να βρώ την ομιλία μεταφρασμένη στα ελληνικά αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Κρίμα γιατί αυτή είναι ομιλία πραγματικού αρχηγού.

Η ομιλία σε 3 μέρη μεχρι να την βρω κάπου ολόκληρη.

Μερος Πρώτο


Μέρος Δεύτερο


Μέρος Τρίτο

ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ...

Σήμερα είδα με τα μάτια μου να γράφεται ιστορία και αισθάνομαι την υπόσχεση της αλλαγής να παίρνει σάρκα και οστά. Στην Ελλάδα έχω ψηφίσει 2 φορές, και τις 2 ψήφισα αλλαγή. Στην Αμερική γίνονται εκλογές κάθε χρόνο, γιατί δεν συμπίπτουν όλες οι τοπικές, πολιτειακές και ομοσπονδιακές εκλογές μαζί. Κάθε χρόνο λοιπόν κάνω το χρέος μου σαν πολίτης αυτής της χώρας γιατί θεωρώ τον ψήφο ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα μου και γιατί έτσι μπορώ να έχω λόγο και απαιτήσεις από τους ηγέτες μου.

Πήγα πολύ πρωί να ψηφίσω μαζί με τις κόρες μου. Δεν υπήρχε ουρά αλλά ο κόσμος ψήφιζε συνέχεια και το πήγαινε-έλα στο εκλογικό κέντρο ήταν μόνιμο. Μετά την ψηφοφορία πήγα στην δουλειά. Κι εκεί είδα το απίστευτο... Δουλεύω σε μια πόλη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μαύρη. Κάποτε ήταν από τις πιο πλούσιες πόλεις, τώρα είναι μια περιοχή φτωχή, κατατρεγμένη, γεμάτη εγκληματικότητα και ναρκωτικά. Όταν αργώ το βράδυ στο γραφείο, για να παω στο αυτοκίνητο μου 100 μέτρα παραπέρα, πρέπει να έχω συνοδό έναν από τους εργάτες μου. Και οι εργάτες μου είναι 60/40 μετανάστες από την ανατολική Ευρώπη και μαύροι. Είναι οι μαύροι εργάτες που προθυμοποιούνται να με συνοδεύσουν έξω, είναι οι μαύροι εργάτες που με προειδοποιούν να προσέχω. Τους ρωτάω στα ίσια γιατί θα πρέπει να φοβάμαι μέσα στην γειτονιά τους και μου λενε ότι ένας λευκός σ’ αυτή την πόλη το βράδυ μόνο για ναρκωτικά θα μπορούσε να βρίσκεται. Ξέρω ότι με αγαπάνε και θέλουν να με προστατεύσουν αλλά δεν μπορούν να μου δώσουν μια καθαρή απάντηση. Φταιει το σύστημα σίγουρα, αλλά είναι πολύ μεγάλο το κοινωνικό θέμα των μαύρων της Αμερικής και δεν είναι τώρα η στιγμή να το αναλύσω.

Έκανα την εισαγωγή αυτή όμως για να εξηγήσω την ιστορική μέρα που έζησα και την απίστευτη εικόνα που θα με συνοδεύει σε ολόκληρη την ζωή μου. Η εταιρεία μου βρίσκεται απέναντι από ένα εκλογικό κέντρο. Τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα και από τις δυο πλευρές του δρόμου, ακόμα και πάνω στο πεζοδρόμιο, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά στην Αμερική. Κόσμος να περπατάει στον δρόμο για να παει στο εκλογικό κέντρο, και μια ουρά που ξεπερνούσε τα 5 τετράγωνα, δηλαδή μια αναμονή τουλάχιστον 2-3 ωρών. Όλος ο κόσμος χαμογελούσε, όλη αυτή η φτωχολογιά έλαμπε από μια χαρά ανείπωτη. Άρχισα να ρωτάω αν είχαν ψηφίσει σε προηγούμενες εκλογές, οι 9 στους 10 απάντησαν πως ήταν η πρώτη φορά που ψήφιζαν γιατί αισθάνθηκαν ότι η ψήφος τους θα μετρούσε. Αυτή η εικόνα παρέμεινε σταθερή όλη την ημέρα. Και για πρώτη φορά φεύγοντας από το γραφείο δεν φοβήθηκα να βγω στον δρόμο. Λες και άλλαξε κάτι ξαφνικά, λες και να ήταν ο αέρας πιο καθαρός, λες και η ελπίδα του αύριο να έσπρωξε όλον αυτόν τον κόσμο να θέλει να πάρει την ζωή του στα χέρια του και ο κάθε ένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Πραγματικά μια ιστορική μέρα, πραγματικά μια αχτίδα ελπίδας.

Πριν λίγο ανακοινώθηκε ο νέος Πρόεδρος της Αμερικής. Ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος, ένας αληθινός Αφρικανό-Αμερικάνος. Τον εκτιμώ αφάνταστα όχι για το κόμμα που αντιπροσωπεύει, αλλά γιατί τον θεωρώ έξυπνο, ικανό και χαρισματικό. Ξεπερνάει οποιαδήποτε ρατσιστική ιδέα, είναι ενωτικός και αποφασιστικός. Πάνω από όλα αυτό που κατάφερε είναι να εμπνεύσει τον κόσμο, ΟΛΟ τον κόσμο, άσχετου χρώματος, άσχετης εθνικής προέλευσης, άσχετου φύλλου και πολιτικής πεποιθήσεως, άσχετης οικονομικής κατάστασης. Αυτή η έμπνευση γεμίζει τον κόσμο με ελπίδα οτι η ιδέα της αλλαγής μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Για μια νέα αρχή για όλους μας. Γράφω αυτές τις γραμμές και τον ακούω να βγάζει τον λόγο του και τα λόγια του διαπερνούν το μεδούλι μου. Είμαι τόσο συγκινημένη όσο και οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί κοντά του, και είναι χιλιάδες ο κόσμος που κλαιει αυτή την στιγμή από μια βαθιά συγκίνηση. Είναι αυτός ο Πρόεδρος, ο μοναδικός που απέδειξε ότι σ’ αυτή την χώρα όλα είναι δυνατά αρκεί να δουλέψεις σκληρά και να αρπάξεις τις ευκαιρίες.

Σήμερα, σε μια από τις πιο ιστορικές μέρες της Αμερικής, ενώνω την φωνή μου με όλους τους Αμερικανούς και επαναλαμβάνω τα λόγια του: ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ...