Ξεκινώ μια Μαύρη Λίστα γιατί κάπως πρέπει να αντιδράσω σε όλα αυτά που ακούω και διαβάζω. Κι επειδή αυτές οι μέρες είναι γεμάτες γεγονότα που μάλλον θα κρίνουν και το μέλλον της πατρίδας μου, λεω να ξεκινήσω από κάπου εκεί. Στο πλάι θα προσθέτω τα ονόματα ή τους οργανισμούς ενώ εδώ θα βάζω τον λόγο που τους προσθέτω στην λίστα. Προβλέπω ότι οι πολιτικοί θα έχουν πρώτη θέση. Όποιος έχει προτάσεις στείλτε ένα μήνυμα και θα προσπαθήσω να αναπτύξω το θέμα.
Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν τοποθετώ τον εαυτό μου σε κανέναν ιδιαίτερο πολιτικό χώρο στα Ελλαδικά δρώμενα. Στην Ελλάδα ψήφισα δυο φορές. Και τις δύο ψήφισα αλλαγή. Και τις δύο φορές η απογοήτευση ήταν πολύ μεγάλη. Όχι γιατί αυτούς που ψήφισα δεν είχαν πρόγραμμα αλλά γιατί τελικά ήταν όλοι τους ασύδοτοι, αλαζόνες και δεν κατάφεραν να αλλάξουν τίποτα. Μα δεν φταινε μόνο αυτοί, φταιει και η νοοτροπία του Έλληνα, που θέλει το ρουσφέτι του, που δεν θέλει να πληρώνει φόρους αλλά θέλει παροχές, που φιλάει κατουρημένες ποδιές για μια θέση στο δημόσιο και μάλιστα σε καλή υπηρεσία και μετά κατεβαίνει σε απεργία, που βγαίνει στους δρόμους για τους αδελφούς παλαιστίνιους και δεν ξεσηκώνεται για το άθλιο ιατρικό καθεστώς, που ψηφίζει πρόσωπα αντί αξίες, που για όλα φταιει η εκάστοτε κυβέρνηση ακόμα και για τα χιόνια που δεν θέλει να τα καθαρίσει κι ας είναι μπροστά στο σπίτι του, που αφήνει τον καθένα να καπηλεύεται το κάθε εθνικό θέμα αντί να ξεσηκωθεί από μόνος του να βγει αγανακτισμένος στον δρόμο και να φωνάξει για τα δίκαια του. Τι να τα κάνεις τα προγράμματα αν ο κόσμος λεει ότι θέλει να αλλάξει και δεν κάνει τίποτα να επιφέρει αυτή την αλλαγή. Μια χώρα μπάχαλο, μια νοοτροπία ραγιαδισμού και ένα μοναδικό φαινόμενο διαπλοκής που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν σαν κάτι δεδομένο. Αχ Ελλάδα μου!!!
Στην Αμερική όπου ζω ανήκω στο δημοκρατικό κόμμα και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Όμως εδώ ζω, εδώ πληρώνω φόρους, εδώ ψηφίζω και εδώ είναι η καθημερινότητα μου, οπότε και εδώ έχω το δικαίωμα να υποστηρίζω με την ψήφο μου όποιον νομίζω ότι θα κάνει το μικρότερο κακό στην χώρα μου.
Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου, είναι η μάνα γη, τα πατρογονικά χώματα που σκεπάζουν τα κόκαλα των αγαπημένων μου, η γη που έσκαψε ο ένας ο παππούς ο πρόσφυγας για να μετατρέψει τα ξερά και πέτρινα χωράφια σε ευλογημένο και καρποφόρο κάμπο, και που ο άλλος παππούς στα 80 του πετιόταν επάνω και έλεγε «εγώ είμαι Έλληνας, κατάγομαι από τους πρώτους, από τους Πελασγούς». Είναι η πατρίδα η αγαπημένη που με μεγάλωσε μέχρι τα χρόνια της εφηβείας και που με έμαθε τα πρώτα γράμματα, τις πρώτες προσευχές, τον σεβασμό και τις ηθικές αξίες. Είναι η πατρίδα που στα 35 χρόνια ξενιτιάς με υποδέχτηκε τρεις φορές για μακρυπρόθεσμη διαμονή αλλά δεν μπόρεσε να με κρατήσει, μα και η γη που εύχομαι να υποδεχτεί το κουρασμένο μου κορμί κάποια στιγμή για να τελειώσω εκεί που άρχισα.
Κι αν έχω το δικαίωμα να κρίνω είναι γιατί αν και τόσο μακριά, ζω σαν να βρίσκομαι ακόμα εκεί, και γιατί με τον δικό μου τρόπο ενδιαφέρθηκα πολύ για την πατρίδα μου, αγωνίστηκα γι αυτήν, και μεγάλωσα παιδιά Ελληνόπουλα για να συνεχίσουν να θεωρούν την Ελλάδα και δική τους πατρίδα. Την καθημερινότητα την έζησα προσωπικά αλλά και μέσα από την ζωή του ενός παιδιού μου που έζησε μόνο του εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ίσως και όλα αυτά να μην είναι κριτική αλλά μια αντικειμενική ματιά για όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί. Διαβάζω καθημερινά τα αγαπημένα μου μπλογκ, μαθαίνω όλο και περισσότερο να διακρίνω τις αλήθειες από τις μεγάλες κουβέντες, και σίγουρα απορώ και αγανακτώ με όσα συμβαίνουν.
Από το επόμενο ποστ λοιπόν η δημιουργία της Μαύρης Λίστας. Προς το παρόν προσπαθώ να μάθω πως να ποστάρω φωτογραφίες, εικόνες και λινκς για να μπορώ να δικαιολογώ τα γραπτά μου.
Tuesday, April 1, 2008
Thursday, March 27, 2008
Σκέψεις για την δουλειά
Μια από τις συμβουλές που δίνω στις κόρες μου τώρα που σπουδάζουν είναι να φροντίσουν την καριέρα τους και την ζωή τους έτσι ώστε να δουλεύουν γιατί θέλουν να δουλεύουν και όχι γιατί έχουν ανάγκη την δουλειά. Δηλαδή, να δημιουργήσουν τέτοιες καταστάσεις ώστε να μην αναγκαστούν ποτέ να ανέχονται άσχημες εργασιακές συνθήκες και αφεντικά-τέρατα γιατί έχουν τόσο ανάγκη την εκάστοτε δουλειά. Να μπορούν να ανέβουν με την αξία τους και να μην έχουν κανένα ηλίθιο ανάγκη. Κι’ όταν νιώθουν ότι η αξία τους δεν αναγνωρίζεται ή ότι η δουλειά δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες τους, να μπορούν να φεύγουν με το κεφάλι ψηλά και να βρίσκουν κάτι καλύτερο.
Είναι μαρτύριο να λατρεύω την δουλειά μου και να δίνω την ψυχή μου σ’ αυτό που κάνω και από την άλλη να υποτιμούν ανίκανοι την αξία μου και να δημιουργούν τραγικές καταστάσεις. Στην ηλικία μου οι ευκαιρίες και οι επιλογές λιγοστεύουν όλο και περισσότερο. Στις πιο δύσκολες στιγμές, κοιτάζω τις φωτογραφίες των παιδιών μου πάνω στο γραφείο μου, αναλογίζομαι τις ευθύνες μου και καταπίνω τον θυμό και το παράπονο. Μόνο έτσι αντέχονται κάποια πράγματα. Μετράω τα χρόνια που μου μένουν σ’ αυτό το καθεστώς «υποχρεώσεων και ευθυνών» και καταφέρνω να αντλώ υπομονή.
Αυτό όμως δεν θα το ήθελα ποτέ να το νιώσουν τα παιδιά μου. Εύχομαι οι επιλογές τους να είναι καλύτερες και η ζωή να τους τα φέρει όσο πιο εύκολα γίνεται. Και να ακούν τις συμβουλές μου..... Έχει μοναδική αξία η πείρα της ζωής.
Sunday, March 23, 2008
Ο Πόλεμος στο Ιράκ με αριθμούς
4,5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
89.000 IΡAKINOI NEKΡΟΙ
3.990 ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ
127 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
29.395 ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ
2.100 ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
2.380 ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ "ΑΦΑΝΤΟΣ" Ο "ΟΣΑΜΑ ΜΠΙΝ ΛΑΝΤΕΝ"...
140.000 ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΚΑΙ 180.000 ΙΔΙΩΤΕΣ "ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ" ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΣΤΟ ΙΡΑΚ
$33.51 Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2003
$105.68 Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΕΚΛΕΙΣΕ ΣΤΙΣ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008 (NYMEX)
3 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΙΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΙΡΑΚ
(Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΠΟΥΣ ΕΙΧΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ 50-70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣ)
5-7 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΘΑ ΚΟΣΤΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ (ΣΕ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ-ΙΡΑΚ) ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
(ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΣΕ ΑΥΞΗΣΗ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ, ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ)
--JULIA X
http://na4u.blogspot.com/
89.000 IΡAKINOI NEKΡΟΙ
3.990 ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ
127 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
29.395 ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ
2.100 ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
2.380 ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ "ΑΦΑΝΤΟΣ" Ο "ΟΣΑΜΑ ΜΠΙΝ ΛΑΝΤΕΝ"...
140.000 ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΚΑΙ 180.000 ΙΔΙΩΤΕΣ "ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ" ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΣΤΟ ΙΡΑΚ
$33.51 Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2003
$105.68 Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΕΚΛΕΙΣΕ ΣΤΙΣ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008 (NYMEX)
3 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΙΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΙΡΑΚ
(Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΠΟΥΣ ΕΙΧΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ 50-70 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣ)
5-7 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΘΑ ΚΟΣΤΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ (ΣΕ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ-ΙΡΑΚ) ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
(ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΣΕ ΑΥΞΗΣΗ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ, ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ)
--JULIA X
http://na4u.blogspot.com/
Friday, March 21, 2008
Στο τέλος τι αξίζει στην ζωή και για ποιον?
Well good argument but at the end what is worth in life and to whom?
Vasili
«Καλά αυτά που λες αλλά στο τέλος τι αξίζει στην ζωή και για ποιόν»
Αυτή ήταν μια απάντηση στην προηγούμενη ανάρτηση και επειδή ήταν από πολύ αγαπημένο πρόσωπο νιώθω ότι πρέπει να απαντήσω.
Επειδή πιστεύω πολύ στην πείρα της ηλικίας, νομίζω ότι αυτά που αξίζουν στην ζωή είναι τελείως υποκειμενικά και αλλάζουν όχι μόνο με τα χρόνια αλλά και ανάλογα με τα βιώματα και τις εμπειρίες του καθενός. Αυτά πού άξιζαν κάποτε μπορεί τώρα να φαίνονται αστεία, κι αυτά που αξίζουν τώρα κάποτε μου φαινόντουσαν παράλογα. Τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής μου τα έκανα όταν παρέμενα πιστή σε κάποια ιδανικά που τελικά δεν είχαν την αξία που τους έδινα. Άργησα πολύ να καταλάβω ότι είναι πολύ ανθρώπινο να αλλάζεις γνώμη και να βάζεις τα πράγματα σε άλλη σειρά. Αναγνωρίζοντας ότι έχω το δικαίωμα να αλλάζω την γνώμη μου χωρίς να κάνω κακό σ’ αυτούς που αγαπώ, και κατανοώντας την ανάγκη των άλλων να μπορούν να κάνουν το ίδιο, ένιωσα να απελευθερώνομαι και να αρχίζω να χαίρομαι με το πιο απλά και απίθανα, να νοιάζομαι για κάποια πράγματα που για τους άλλους μπορεί να ακούγονται μελό και να μετρώ τον χρόνο μου και την ζωή μου διαφορετικά. Ναι, είναι δικαίωμα μου να αλλάζω τα πιστεύω μου και να κάνω ανακατανομή αξιών.
(... Μα τι έχω πάθει και δεν μου βγαίνει η σκέψη στο γραπτό μου; Έχασα τον ειρμό μου; Ίσως θα πρέπει να γράφω λίγο λίγο μπας και μπει η σκέψη στην σειρά, γιατί περνούν πολλά από το μυαλό μου και τούτο εδώ το ηλεκτρονικό τετράδιο πρέπει να τα προλάβει όλα...)
ΟΚ, για τώρα να πω στον Βασίλη ότι σ’ αυτή την φάση της ζωής μου το μόνο που αξίζει για μένα είναι η λάμψη στα μάτια των παιδιών μου στην κάθε τους μικρή και μεγάλη χαρά και επιτυχία. Και τον τελευταίο καιρό προστέθηκε και η χαρά στην δική σου φωνή για την ευτυχία που νιώθεις. Αυτά αξίζουν αδελφέ μου, και δεν τα αλλάζω με τίποτα και με καμιά ιστορική συγκυρία.
Vasili
«Καλά αυτά που λες αλλά στο τέλος τι αξίζει στην ζωή και για ποιόν»
Αυτή ήταν μια απάντηση στην προηγούμενη ανάρτηση και επειδή ήταν από πολύ αγαπημένο πρόσωπο νιώθω ότι πρέπει να απαντήσω.
Επειδή πιστεύω πολύ στην πείρα της ηλικίας, νομίζω ότι αυτά που αξίζουν στην ζωή είναι τελείως υποκειμενικά και αλλάζουν όχι μόνο με τα χρόνια αλλά και ανάλογα με τα βιώματα και τις εμπειρίες του καθενός. Αυτά πού άξιζαν κάποτε μπορεί τώρα να φαίνονται αστεία, κι αυτά που αξίζουν τώρα κάποτε μου φαινόντουσαν παράλογα. Τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής μου τα έκανα όταν παρέμενα πιστή σε κάποια ιδανικά που τελικά δεν είχαν την αξία που τους έδινα. Άργησα πολύ να καταλάβω ότι είναι πολύ ανθρώπινο να αλλάζεις γνώμη και να βάζεις τα πράγματα σε άλλη σειρά. Αναγνωρίζοντας ότι έχω το δικαίωμα να αλλάζω την γνώμη μου χωρίς να κάνω κακό σ’ αυτούς που αγαπώ, και κατανοώντας την ανάγκη των άλλων να μπορούν να κάνουν το ίδιο, ένιωσα να απελευθερώνομαι και να αρχίζω να χαίρομαι με το πιο απλά και απίθανα, να νοιάζομαι για κάποια πράγματα που για τους άλλους μπορεί να ακούγονται μελό και να μετρώ τον χρόνο μου και την ζωή μου διαφορετικά. Ναι, είναι δικαίωμα μου να αλλάζω τα πιστεύω μου και να κάνω ανακατανομή αξιών.
(... Μα τι έχω πάθει και δεν μου βγαίνει η σκέψη στο γραπτό μου; Έχασα τον ειρμό μου; Ίσως θα πρέπει να γράφω λίγο λίγο μπας και μπει η σκέψη στην σειρά, γιατί περνούν πολλά από το μυαλό μου και τούτο εδώ το ηλεκτρονικό τετράδιο πρέπει να τα προλάβει όλα...)
ΟΚ, για τώρα να πω στον Βασίλη ότι σ’ αυτή την φάση της ζωής μου το μόνο που αξίζει για μένα είναι η λάμψη στα μάτια των παιδιών μου στην κάθε τους μικρή και μεγάλη χαρά και επιτυχία. Και τον τελευταίο καιρό προστέθηκε και η χαρά στην δική σου φωνή για την ευτυχία που νιώθεις. Αυτά αξίζουν αδελφέ μου, και δεν τα αλλάζω με τίποτα και με καμιά ιστορική συγκυρία.
Thursday, March 13, 2008
Η Μακεδονία ΜΟΥ
Με ρωτούν πολλοί γιατί έχω πάρει το ζήτημα της Μακεδονίας τόσο προσωπικά. Η απάντηση είναι μια και είναι από καρδιάς: αυτή είναι η δική μου Μακεδονία. Πολέμησα γι αυτήν με την πέννα μου, με τον λόγο μου, με τον χρόνο μου και ότι άλλο κατάφερα να διαθέσω. Ανέλαβα αξιώματα από τα 18 μου και ξόδεψα όλη μου την ενέργεια για την Μακεδονία μου. Άνοιξα σήμερα πάλι όλα μου τα αρχεία και μια ανατριχίλα διαπέρασε το μεδούλι μου. Ένα φωτογραφικό και τυπογραφικό υλικό για του λόγου το αληθές. Τόση δουλειά να πήγε έτσι άδικα; Δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν... Και άρχισα να θυμάμαι κάποιες μέρες και κάποιες ιστορικές συναντήσεις και με έπιασε το παράπονο πάλι.
Διαβάζω τι γράφουν οι άλλοι για το θέμα και τρελαίνομαι. Πως να βάλω την σκέψη στην σειρά όταν τα γεγονότα τα έχω ζήσει τόσο από μέσα που κάποια από αυτά έρχονται έντονα στην μνήμη και τα νιώθω τώρα σαν γροθιές στο στομάχι. Για όσους πιστεύουν ότι μόνο ο Μητσοτάκης έφταιξε για εδώ που φτάσαμε είναι πολύ γελασμένοι. Έγιναν τόσα μα τόσα λάθη και από τόσους πολιτικούς από όλα τα κόμματα που είναι απορίας άξιο πως ακόμα ΠΓΔΜ την αποκαλούν αυτή την χώρα. Δεν θα ήθελα να αναφέρω ονόματα γιατί οι καιροί στην τριτοκοσμική Ελλάδα είναι δύσκολοι, αλλά κάποια περιστατικά μένουν έντονα στην μνήμη.
Πονάνε και οι δυο μου οι ώμοι. Τον έναν τον κτύπησε φιλικά ο Μητσοτάκης με την προσφιλή του φράση «Σε δέκα χρόνια θα το έχετε ξεχάσει το θέμα του ονόματος». Τον άλλον τον χτύπησε πιο φιλικότατα πρώην ΥΠΕΞ του ΠΑΣΟΚ, υποσχόμενος την παραμονή της «ενδιάμεσης συμφωνίας» ότι δεν θα κάνει καμία συναλλαγή με τα Σκόπια. Μα και μπροστά στα μάτια μου ξεπηδάει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να λεει «Ακόμα μ’ αυτό το θέμα ασχολείστε;» Ενώ ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ είπε: «Πως γίνεται να είστε αντίθετοι με την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Εμείς κάνουμε αυτό που η Ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει». Ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα έμεινε έκπληκτος από τον χάρτη της ΣΙΑ που έδειχνε το όνομα της ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Πρώην βουλευτής και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και τώρα έξω από την βουλή, μας εξήγησε πως με τον γρήγορο τρόπο που γεννούν οι Αλβανοί, σε 15 χρόνια δεν θα υπάρχουν πια τα Σκόπια, ενώ ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης επί ΠΑΣΟΚ μας είπε ότι επίτηδες η κυβέρνηση του άφησε τον χρόνο να κυλήσει γιατί αυτό ήταν μεγάλο όφελος για την Ελλάδα. Κάνα δυο υφυπουργοί οικονομικών μας ανέλυσαν το επενδυτικό άλμα των ελληνικών επιχειρήσεων στα Σκόπια και πόσο μας συνέφερε αυτό. Και κάνα δυο γραμματείς απόδημου ελληνισμού έμειναν με το στόμα ανοικτό όταν τους δείξαμε τα σχολικά βιβλία των Σκοπιανών, τους χάρτες και τα νομίσματα τους που έδειχναν καθαρότατα τα αλλυτρωτικά σχέδια των γειτόνων μας πολύ πριν τα ανακαλύψουν στην Ελλάδα. Δεν αναφέρομαι καν στο ΚΚΕ που την Μακεδονία την πούλησε από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του ψευδοκράτους (θα κάνω κάποια στιγμή ανάρτηση του Ριζοσπάστη της εποχής εκείνης). Ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ, σε πρόσφατη αφίσα Μακεδονία αποκαλεί τους γείτονες. Όσο για το ΛΑΟΣ, όσο και να το παίζουν πατριώτες, όψιμοι είναι και δεν με πείθουν. Τόσοι πολλοί ηλίθιοι, τόσα πολλά λάθη, τόσα μεγάλα και κούφια λόγια, τόσες υποχωρητικές κινήσεις, και εμείς οι Έλληνες της διασποράς να επιμένουμε για την πατρίδα.
Αλλεπάλληλες επισκέψεις σε υπουργεία, βουλευτές, τον κάθε ένα που θα μπορούσε ίσως να δει ότι δεν μας συμφέρει να ονομάζονται Μακεδονία. Πόσους βουλευτές έχει η Βόρεια Ελλάδα; Καταφέραμε να υπογράψουν 15-16 ένα ψήφισμα που να μην δέχονται το όνομα Μακεδονία ούτε και παράγωγο του. Τους κυνηγούσαμε στην βουλή και ζητιανεύαμε υπογραφές. Κάθε φορά που κάποιος υπέγραφε εμείς κάναμε χαρούλες λες και μας έκαναν την μεγαλύτερη χάρη. Κάνα δυο ήρθαν και διέγραψαν την υπογραφή τους λες και είχαν κάνει το μεγαλύτερο λάθος. Ντροπή σε όλους, ιδιαίτερα στους Μακεδόνες βουλευτές που χάρη των κομματικών έκλεισαν τα μάτια τους. Κι όποτε μαθαίναμε ότι κάτι μαγειρευόταν τρέχαμε σαν παλαβοί να προφτάσουμε το κακό. Λίγοι στην Ελλάδα ξέρουν πόσες ακριβώς φορές πλησίασαν την αναγνώριση των Σκοπίων ως ¨Μακεδονία» οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Ελλάδας και πάντα στα μουλωχτά. Πάντως εγώ θυμάμαι μια μεγάλη Παρασκευή και ένα Μεγάλο Σάββατο που μόνο γιορταστικά δεν ήταν. Πέρασα 48 ώρες στο τηλέφωνο να επικοινωνώ με βουλευτές και γραμματείς, και άντε να τους βρεις όλους αυτούς στις περιφέρειες τους μέσα στις γιορτές. Ξαφνικά ταξίδια αστραπή στην Ελλάδα να εκλιπαρείς τον κάθε ένα πολιτικάντη για να σταματήσεις την παράδοση άνευ όρων της πατρίδας σου και της ιστορίας σου. Έμαθα να δουλεύω το κομπιούτερ και το ιντερνετ από τότε που ξεκίνησαν για αυτόν τον αγώνα.
Κι εδώ... Πως έφτασα εγώ σε σημείο να ψηφίζω αμερικανό βουλευτή η γερουσιαστή που ήταν κάθετα αντίθετος με τα δικά μου πιστεύω μόνο και μόνο γιατί ήταν φιλέλληνας. Χάλασα αρκετές φορές τον δικό μου ψήφο για τα δίκαια της Ελλάδας. Ποιος αντιπροσώπευσε τον Ελληνισμό στην Αμερική; Η φοβερή Αρχιεπισκοπή, που ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος σταλμένος από την Ιταλία δεν ήξερε καν το θέμα της Μακεδονίας στα πιο κρίσιμα χρόνια του; Η πρώτη και μοναδική φορά που ο Ελληνισμός της Αμερικής οργανώθηκε εκτός Εκκλησίας ήταν τότε που πήγαμε στην διαδήλωση στην Γουασινγτον. Και ενώ οι φοιτητές μάζευαν υπογραφές και οργάνωναν τον κόσμο στις κοινότητες, οι παπάδες και οι επίτροποι τους έδιωχναν από τα κτήρια. Οι εξαιρέσεις ήταν λίγες κι αυτές με τον φόβο του αρχιεπισκόπου. Ο οποίος 7 μέρες πριν την διαδήλωση κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε να οργανωθεί ο ελληνισμός εκτός εκκλησίας, και καπέλωσε την διαδήλωση και πήγε να τα πει με τον προσωπικό του φίλο πατέρα Μπους. Ακόμα και τώρα, η Αρχιεπισκοπή μπροστάρης, όχι γιατί υπάρχει αληθινό ενδιαφέρον, αλλά γιατί έχουν αυτοκηρυχθεί ηγέτες του Ελληνισμού και πρέπει ντε και καλά να έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Κάπως έτσι έκαναν και οι Πατριάρχες και κράτησε 400 χρόνια η σκλαβιά. Οι Πρόεδροι των οργανώσεων, κατέληξαν να κάνουν αυτοπροβολή, να τρέχουν να βγάζουν φωτογραφίες με τον κάθε πολιτικό και να νομίζουν ότι είναι κάποιοι. Κι εδώ οι εξαιρέσεις ελάχιστες με την τεραστία πάντα εξαίρεση της Παμμακεδονικής Ένωσης που πολέμησε με τεκμηριωμένες θέσεις από το 1949 για να προλάβει το κακό.
Σταμάτησα να ασχολούμαι εντατικά εδώ και 4 χρόνια σχεδόν. Αλλά τις αλήθειες τις ξέρω. Και ιστορία ξέρω, από όλες τις πλευρές. Το θέμα είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι σας αφήνουν να δείτε στα παράθυρα. Κουράστηκα, αηδίασα, βαρέθηκα.... Αρκετά με βρίσατε έμμεσα ή άμεσα συμπατριώτες. Μου αποδείξατε ότι το όνομα Μακεδονία οι Σκοπιανοί που γνώρισα θα το τιμήσουν περισσότερο γιατί έτσι τους έμαθαν, έτσι νιώθουν και είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα γι αυτό. Οι Έλληνες μέχρι που μπορούν να φτάσουν;
Διαβάζω τι γράφουν οι άλλοι για το θέμα και τρελαίνομαι. Πως να βάλω την σκέψη στην σειρά όταν τα γεγονότα τα έχω ζήσει τόσο από μέσα που κάποια από αυτά έρχονται έντονα στην μνήμη και τα νιώθω τώρα σαν γροθιές στο στομάχι. Για όσους πιστεύουν ότι μόνο ο Μητσοτάκης έφταιξε για εδώ που φτάσαμε είναι πολύ γελασμένοι. Έγιναν τόσα μα τόσα λάθη και από τόσους πολιτικούς από όλα τα κόμματα που είναι απορίας άξιο πως ακόμα ΠΓΔΜ την αποκαλούν αυτή την χώρα. Δεν θα ήθελα να αναφέρω ονόματα γιατί οι καιροί στην τριτοκοσμική Ελλάδα είναι δύσκολοι, αλλά κάποια περιστατικά μένουν έντονα στην μνήμη.
Πονάνε και οι δυο μου οι ώμοι. Τον έναν τον κτύπησε φιλικά ο Μητσοτάκης με την προσφιλή του φράση «Σε δέκα χρόνια θα το έχετε ξεχάσει το θέμα του ονόματος». Τον άλλον τον χτύπησε πιο φιλικότατα πρώην ΥΠΕΞ του ΠΑΣΟΚ, υποσχόμενος την παραμονή της «ενδιάμεσης συμφωνίας» ότι δεν θα κάνει καμία συναλλαγή με τα Σκόπια. Μα και μπροστά στα μάτια μου ξεπηδάει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να λεει «Ακόμα μ’ αυτό το θέμα ασχολείστε;» Ενώ ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ είπε: «Πως γίνεται να είστε αντίθετοι με την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Εμείς κάνουμε αυτό που η Ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει». Ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα έμεινε έκπληκτος από τον χάρτη της ΣΙΑ που έδειχνε το όνομα της ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Πρώην βουλευτής και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και τώρα έξω από την βουλή, μας εξήγησε πως με τον γρήγορο τρόπο που γεννούν οι Αλβανοί, σε 15 χρόνια δεν θα υπάρχουν πια τα Σκόπια, ενώ ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης επί ΠΑΣΟΚ μας είπε ότι επίτηδες η κυβέρνηση του άφησε τον χρόνο να κυλήσει γιατί αυτό ήταν μεγάλο όφελος για την Ελλάδα. Κάνα δυο υφυπουργοί οικονομικών μας ανέλυσαν το επενδυτικό άλμα των ελληνικών επιχειρήσεων στα Σκόπια και πόσο μας συνέφερε αυτό. Και κάνα δυο γραμματείς απόδημου ελληνισμού έμειναν με το στόμα ανοικτό όταν τους δείξαμε τα σχολικά βιβλία των Σκοπιανών, τους χάρτες και τα νομίσματα τους που έδειχναν καθαρότατα τα αλλυτρωτικά σχέδια των γειτόνων μας πολύ πριν τα ανακαλύψουν στην Ελλάδα. Δεν αναφέρομαι καν στο ΚΚΕ που την Μακεδονία την πούλησε από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του ψευδοκράτους (θα κάνω κάποια στιγμή ανάρτηση του Ριζοσπάστη της εποχής εκείνης). Ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ, σε πρόσφατη αφίσα Μακεδονία αποκαλεί τους γείτονες. Όσο για το ΛΑΟΣ, όσο και να το παίζουν πατριώτες, όψιμοι είναι και δεν με πείθουν. Τόσοι πολλοί ηλίθιοι, τόσα πολλά λάθη, τόσα μεγάλα και κούφια λόγια, τόσες υποχωρητικές κινήσεις, και εμείς οι Έλληνες της διασποράς να επιμένουμε για την πατρίδα.
Αλλεπάλληλες επισκέψεις σε υπουργεία, βουλευτές, τον κάθε ένα που θα μπορούσε ίσως να δει ότι δεν μας συμφέρει να ονομάζονται Μακεδονία. Πόσους βουλευτές έχει η Βόρεια Ελλάδα; Καταφέραμε να υπογράψουν 15-16 ένα ψήφισμα που να μην δέχονται το όνομα Μακεδονία ούτε και παράγωγο του. Τους κυνηγούσαμε στην βουλή και ζητιανεύαμε υπογραφές. Κάθε φορά που κάποιος υπέγραφε εμείς κάναμε χαρούλες λες και μας έκαναν την μεγαλύτερη χάρη. Κάνα δυο ήρθαν και διέγραψαν την υπογραφή τους λες και είχαν κάνει το μεγαλύτερο λάθος. Ντροπή σε όλους, ιδιαίτερα στους Μακεδόνες βουλευτές που χάρη των κομματικών έκλεισαν τα μάτια τους. Κι όποτε μαθαίναμε ότι κάτι μαγειρευόταν τρέχαμε σαν παλαβοί να προφτάσουμε το κακό. Λίγοι στην Ελλάδα ξέρουν πόσες ακριβώς φορές πλησίασαν την αναγνώριση των Σκοπίων ως ¨Μακεδονία» οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Ελλάδας και πάντα στα μουλωχτά. Πάντως εγώ θυμάμαι μια μεγάλη Παρασκευή και ένα Μεγάλο Σάββατο που μόνο γιορταστικά δεν ήταν. Πέρασα 48 ώρες στο τηλέφωνο να επικοινωνώ με βουλευτές και γραμματείς, και άντε να τους βρεις όλους αυτούς στις περιφέρειες τους μέσα στις γιορτές. Ξαφνικά ταξίδια αστραπή στην Ελλάδα να εκλιπαρείς τον κάθε ένα πολιτικάντη για να σταματήσεις την παράδοση άνευ όρων της πατρίδας σου και της ιστορίας σου. Έμαθα να δουλεύω το κομπιούτερ και το ιντερνετ από τότε που ξεκίνησαν για αυτόν τον αγώνα.
Κι εδώ... Πως έφτασα εγώ σε σημείο να ψηφίζω αμερικανό βουλευτή η γερουσιαστή που ήταν κάθετα αντίθετος με τα δικά μου πιστεύω μόνο και μόνο γιατί ήταν φιλέλληνας. Χάλασα αρκετές φορές τον δικό μου ψήφο για τα δίκαια της Ελλάδας. Ποιος αντιπροσώπευσε τον Ελληνισμό στην Αμερική; Η φοβερή Αρχιεπισκοπή, που ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος σταλμένος από την Ιταλία δεν ήξερε καν το θέμα της Μακεδονίας στα πιο κρίσιμα χρόνια του; Η πρώτη και μοναδική φορά που ο Ελληνισμός της Αμερικής οργανώθηκε εκτός Εκκλησίας ήταν τότε που πήγαμε στην διαδήλωση στην Γουασινγτον. Και ενώ οι φοιτητές μάζευαν υπογραφές και οργάνωναν τον κόσμο στις κοινότητες, οι παπάδες και οι επίτροποι τους έδιωχναν από τα κτήρια. Οι εξαιρέσεις ήταν λίγες κι αυτές με τον φόβο του αρχιεπισκόπου. Ο οποίος 7 μέρες πριν την διαδήλωση κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε να οργανωθεί ο ελληνισμός εκτός εκκλησίας, και καπέλωσε την διαδήλωση και πήγε να τα πει με τον προσωπικό του φίλο πατέρα Μπους. Ακόμα και τώρα, η Αρχιεπισκοπή μπροστάρης, όχι γιατί υπάρχει αληθινό ενδιαφέρον, αλλά γιατί έχουν αυτοκηρυχθεί ηγέτες του Ελληνισμού και πρέπει ντε και καλά να έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Κάπως έτσι έκαναν και οι Πατριάρχες και κράτησε 400 χρόνια η σκλαβιά. Οι Πρόεδροι των οργανώσεων, κατέληξαν να κάνουν αυτοπροβολή, να τρέχουν να βγάζουν φωτογραφίες με τον κάθε πολιτικό και να νομίζουν ότι είναι κάποιοι. Κι εδώ οι εξαιρέσεις ελάχιστες με την τεραστία πάντα εξαίρεση της Παμμακεδονικής Ένωσης που πολέμησε με τεκμηριωμένες θέσεις από το 1949 για να προλάβει το κακό.
Σταμάτησα να ασχολούμαι εντατικά εδώ και 4 χρόνια σχεδόν. Αλλά τις αλήθειες τις ξέρω. Και ιστορία ξέρω, από όλες τις πλευρές. Το θέμα είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι σας αφήνουν να δείτε στα παράθυρα. Κουράστηκα, αηδίασα, βαρέθηκα.... Αρκετά με βρίσατε έμμεσα ή άμεσα συμπατριώτες. Μου αποδείξατε ότι το όνομα Μακεδονία οι Σκοπιανοί που γνώρισα θα το τιμήσουν περισσότερο γιατί έτσι τους έμαθαν, έτσι νιώθουν και είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα γι αυτό. Οι Έλληνες μέχρι που μπορούν να φτάσουν;
Saturday, March 8, 2008
Στην πιο κρίσιμη στιγμή...
Εκτός από την ταλαιπωρία ενός ολόκληρου κράτους που είναι έτοιμο να καταρρεύσει από τις απεργίες της ΔΕΗ, συγχρόνως καταρρέει και εκείνο το περίφημο "αν υποστηρίξουμε τα Σκόπια οικονομικά θα σταματήσουν να έχουν βλέψεις στην Ελλάδα". Αφού ακόμα και για να υπολειτουργήσουμε αυτές τις μέρες αναγκαζόμαστε να παίρνουμε ενέργεια από το FYROM. Ποιος στηρίζει ποιον τελικά και με τι ανταλλάγματα; Σαν δεν ντρεπόμαστε!!!
OXI και πάλι ΟΧΙ
Επί τέλους! Δεν είμαι μόνη, δεν είμαστε τόσο λίγοι όσο πολλοί νομίζουν. Ο φίλος παρακάτω, που εκτιμώ πολύ την γνώμη του, έβαλε το δικό του ΟΧΙ στο μπλογκ του και το παραθέτω εδώ σαν μαρτυρία όλων των Ελλήνων που σίγουρα μέσα τους βαθειά το ίδιο αισθάνονται.
OXI
Είμαι θυμωμένος σήμερα.
Πολύ θυμωμένος.
Ημουν απο εκείνους που πίστευε πάντα στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών στη βαλκανική.
ημουν απο κεινους πουαντιδρουσαν στα εθνικιστικα παραλληρηματα.
ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ Η ΜΑΚΑΚΙΑ!!!!!!
Ένα γιαλαντζί "έθνος" που δημιουργήθηκε απο σλάβους που ήλθαν στη περιοχή τον 6ο αιώνα μετα Χριστόν!
Έπρεπε να κρατηθεί για γεωπολιτικούς λόγους της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, καθώς και για τα αμερικανικά συμφέροντα μετά!
Σύμφωνοι.
Επρεπε όμως να του βρουν και μια υπόσταση. Μια ιστορία.
Γιατί δεν είχε!
Έπρεπε να δωθεί.
Ποιό βρήκαν?
Το όνομα Μακεδονία.
Γιατί?
Ήταν το μόνο που θα μπορούσε να κρατήσει αυτό το έκτρωμα στο προσκήνιο.
Ένα όνομα γεμάτο θρύλους για κατορθώματα του Αλέξανδρου.
Ένα όνομα που σήμαινε "όμορφος άντρας" (μακεδονια -> μακεδνος=ωραίος άντρας) στη ψυχή και στο σώμα.
Ένα όνομα πολιτισμού και δύναμης για τους λαούς, φόβητρο για τους ντενεκέδες της δύσης.
Έτσι άρχισε εδώ και είκοσι χρόνια ο βιασμός!
Φτάσαμε σήμερα να μιλάμε εμείς για ανω μακεδονία και οι σκοπιανοί να μη το δέχονται!
σωωωπα ρε!
Γράψτε πρώτα το όνομα του Αλέξανδρου στη γλώσσα που αυτός το έγραφε (ελληνικά) και μετά κάνετε τις δύσκολες.
Εκεί που είχαμε φτάσει, με την ανίκανη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας τόσων χρόνων, όλοι ή σχεδον όλοι λέγαμε εντάξει σε μια ονομασία που να περιέχει το όνομα Μακεδονία σα γεωγραφικό προσδιορισμό!
Αλλά μετά απο αυτή την αδιαλλαξία λεω ΟΧΙ!
ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟΝ ΟΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΜΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΑΚΙΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΟΡΕΠΕΙΑΣ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΔΙΚΑΙΟΥ!
ΟΧΙ!!!!
ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΛΕΨΙΑ!
ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΙΑΣΜΟ!
ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΥΣ!
ΕΧΟΥΝ ΣΕΒΑΣΤΟ ΟΝΟΜΑ.
ΣΛΑΒΟΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ.
ΣΕΒΑΣΤΟ ΝΑΙ.
ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ!
ΒΑΜΜΕΝΟ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΑΣΤΗΞΕΙ!
OXI
Είμαι θυμωμένος σήμερα.
Πολύ θυμωμένος.
Ημουν απο εκείνους που πίστευε πάντα στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών στη βαλκανική.
ημουν απο κεινους πουαντιδρουσαν στα εθνικιστικα παραλληρηματα.
ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ Η ΜΑΚΑΚΙΑ!!!!!!
Ένα γιαλαντζί "έθνος" που δημιουργήθηκε απο σλάβους που ήλθαν στη περιοχή τον 6ο αιώνα μετα Χριστόν!
Έπρεπε να κρατηθεί για γεωπολιτικούς λόγους της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, καθώς και για τα αμερικανικά συμφέροντα μετά!
Σύμφωνοι.
Επρεπε όμως να του βρουν και μια υπόσταση. Μια ιστορία.
Γιατί δεν είχε!
Έπρεπε να δωθεί.
Ποιό βρήκαν?
Το όνομα Μακεδονία.
Γιατί?
Ήταν το μόνο που θα μπορούσε να κρατήσει αυτό το έκτρωμα στο προσκήνιο.
Ένα όνομα γεμάτο θρύλους για κατορθώματα του Αλέξανδρου.
Ένα όνομα που σήμαινε "όμορφος άντρας" (μακεδονια -> μακεδνος=ωραίος άντρας) στη ψυχή και στο σώμα.
Ένα όνομα πολιτισμού και δύναμης για τους λαούς, φόβητρο για τους ντενεκέδες της δύσης.
Έτσι άρχισε εδώ και είκοσι χρόνια ο βιασμός!
Φτάσαμε σήμερα να μιλάμε εμείς για ανω μακεδονία και οι σκοπιανοί να μη το δέχονται!
σωωωπα ρε!
Γράψτε πρώτα το όνομα του Αλέξανδρου στη γλώσσα που αυτός το έγραφε (ελληνικά) και μετά κάνετε τις δύσκολες.
Εκεί που είχαμε φτάσει, με την ανίκανη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας τόσων χρόνων, όλοι ή σχεδον όλοι λέγαμε εντάξει σε μια ονομασία που να περιέχει το όνομα Μακεδονία σα γεωγραφικό προσδιορισμό!
Αλλά μετά απο αυτή την αδιαλλαξία λεω ΟΧΙ!
ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟΝ ΟΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΜΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΑΚΙΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΟΡΕΠΕΙΑΣ!
ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΔΙΚΑΙΟΥ!
ΟΧΙ!!!!
ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΛΕΨΙΑ!
ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΙΑΣΜΟ!
ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΥΣ!
ΕΧΟΥΝ ΣΕΒΑΣΤΟ ΟΝΟΜΑ.
ΣΛΑΒΟΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ.
ΣΕΒΑΣΤΟ ΝΑΙ.
ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ!
ΒΑΜΜΕΝΟ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΑΣΤΗΞΕΙ!
Thursday, March 6, 2008
Έλληνας ή Βάρβαρος;
Πατριώτης η εθνικιστής; Έλληνας η βάρβαρος; Μακεδόνας ή ….. Τι είμαι τελικά; Από που κατάγομαι και τι με θεωρούν οι συμπατριώτες μου; Σε ποια χώρα μεγάλωσα; Ποιοι δάσκαλοι με γαλούχησαν; Είχε τόση φαντασία η γιαγιά μου όταν μου έλεγε τις προσωπικές της εμπειρίες της μικρασιατικής καταστροφής και μου έκανε μάθημα ιστορίας μέσα από αυτές; Τόσες μέρες προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου στην σειρά. Να βάλω την αγωνία μου σε κάποιο καλούπι για να μπορέσω να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Να συγκρατήσω την απογοήτευση αλλά και τον θυμό μου για να μην πω κάτι που θα μετανιώσω μετά. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα.
Η αγάπη για την πατρίδα μου, ο σεβασμός στην ματωμένη ιστορία των προγόνων μου, το θάρρος να υποστηρίξω με κάθε θυσία τα πατρογονικά άγια χώματα της Μακεδονίας μου, ο συνεχόμενος αγώνας να διατηρηθεί και να διαιωνιστεί η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά μας, ότι τέλος πάντων εγώ ήξερα ότι κάνουν έναν Έλληνα πατριώτη, κατέληξε να ακούγεται σαν βρισιά. Οι διάφοροι να μην το λενε πια πατριωτισμό αλλά εθνικισμό, και να πετάνε την λέξη «εθνικιστής» σαν να είναι η χειρότερη βρισιά. Να μου φέρονται οι ίδιοι μου οι συμπατριώτες σαν να είμαι βάρβαρος και όχι Έλληνας, σαν να είμαι μια ξένη στην πατρίδα μου την Ελλάδα, ενώ ακριβώς αυτή την ελληνικότητα να την θαυμάζουν οι φίλοι μου οι αμερικάνοι. Κι οτι και να πω, ότι και να κάνω, να θέλει ο κάθε ένας να μου κολλήσει μια πολιτκοποιημένη ετικέτα, λες και το θέμα της Μακεδονίας εδώ που έφτασε να μην είναι εθνικό αλλά πολιτικό και να το καπηλεύεται το κάθε κόμμα για τα δικά του συμφέροντα.
Αυτές τις τελευταίες μέρες, με το όνομα της Μακεδονίας μας σαν το πιο επίκαιρο εθνικό θέμα, με πολλούς παράγοντες να παίζονται σαν πόκα στο τραπέζι των εθνικών και οικονομικών συμφερόντων, αυτά που λέγονται και γράφονται είναι τόσα πολλά που αντί να μου δώσουν κουράγιο να γράψω, με μούδιασαν τελείως. Πρέπει να βάλω τις σκέψεις στην σειρά γιατί τρελαίνομαι. Πονάω, πονάω, ειλικρινά με πληγώνει πολύ αυτό το θέμα έτσι που κατέληξε. Κι αν τώρα τα κλάματα είναι από θυμό, είμαι σίγουρη ότι την ημέρα που θα νιώσω το τελειωτικό κτύπημα, όταν το τελικό όνομα θα έχει μέσα την λέξη «Μακεδονία» θα πενθήσω και θα κλάψω σαν να ξαναχάνω τους γονείς που με γέννησαν. Γιατί αυτόν τον αγώνα για το όνομα των Σκοπίων εγώ δεν τον ξεκίνησα τώρα, και δεν θυμήθηκα ξαφνικά τι σημαίνει να είσαι Έλληνας Μακεδόνας. Εγώ τον αγώνα αυτόν τον ξεκίνησα από τα 18 μου, τότε που στην Ελλάδα ακόμα ο μέσος Έλληνας δεν ήξερε όχι μόνο τον κίνδυνο, αλλά χαιρόταν όταν άκουγαν έναν Σκοπιανό να μιλάει Ελληνικά και τον θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο. 32 χρόνια πολεμάω την προπαγάνδα των Σκοπιανών στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια, στα μικρά και μεγάλα κέντρα αποφάσεων, στους πολιτικούς και της Ελλάδας και της Αμερικής, στις βιβλιοθήκες και στους εκδοτικούς οίκους παγκοσμίως. Ξέρω πολύ περισσότερα και τα ξέρω από μέσα. Κι έμαθα να ξεχωρίζω τα μεγάλα κούφια λόγια και τις υποσχέσεις, κατάλαβα γρήγορα ποια συμφέροντα παιζόντουσαν, και ίσως το κυριότερο, συνειδητά όσο πιο μέσα βρισκόμουν τόσο πιο έξω παρέμεινα από το φως της δημοσιότητας. Το σπουδαιότερο ίσως, παρέμεινα έξω από το πολιτκό παιγνίδι της καθε κυβέρνησης και του καθε κόμματος. Για να μπορώ σήμερα να λεω με υπερηφάνεια ότι είμαι Ελληνίδα και να δέχομαι την λέξη "Πατριώτης" όχι σαν βρισιά αλλά σαν έπαινο.
Η αγάπη για την πατρίδα μου, ο σεβασμός στην ματωμένη ιστορία των προγόνων μου, το θάρρος να υποστηρίξω με κάθε θυσία τα πατρογονικά άγια χώματα της Μακεδονίας μου, ο συνεχόμενος αγώνας να διατηρηθεί και να διαιωνιστεί η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά μας, ότι τέλος πάντων εγώ ήξερα ότι κάνουν έναν Έλληνα πατριώτη, κατέληξε να ακούγεται σαν βρισιά. Οι διάφοροι να μην το λενε πια πατριωτισμό αλλά εθνικισμό, και να πετάνε την λέξη «εθνικιστής» σαν να είναι η χειρότερη βρισιά. Να μου φέρονται οι ίδιοι μου οι συμπατριώτες σαν να είμαι βάρβαρος και όχι Έλληνας, σαν να είμαι μια ξένη στην πατρίδα μου την Ελλάδα, ενώ ακριβώς αυτή την ελληνικότητα να την θαυμάζουν οι φίλοι μου οι αμερικάνοι. Κι οτι και να πω, ότι και να κάνω, να θέλει ο κάθε ένας να μου κολλήσει μια πολιτκοποιημένη ετικέτα, λες και το θέμα της Μακεδονίας εδώ που έφτασε να μην είναι εθνικό αλλά πολιτικό και να το καπηλεύεται το κάθε κόμμα για τα δικά του συμφέροντα.
Αυτές τις τελευταίες μέρες, με το όνομα της Μακεδονίας μας σαν το πιο επίκαιρο εθνικό θέμα, με πολλούς παράγοντες να παίζονται σαν πόκα στο τραπέζι των εθνικών και οικονομικών συμφερόντων, αυτά που λέγονται και γράφονται είναι τόσα πολλά που αντί να μου δώσουν κουράγιο να γράψω, με μούδιασαν τελείως. Πρέπει να βάλω τις σκέψεις στην σειρά γιατί τρελαίνομαι. Πονάω, πονάω, ειλικρινά με πληγώνει πολύ αυτό το θέμα έτσι που κατέληξε. Κι αν τώρα τα κλάματα είναι από θυμό, είμαι σίγουρη ότι την ημέρα που θα νιώσω το τελειωτικό κτύπημα, όταν το τελικό όνομα θα έχει μέσα την λέξη «Μακεδονία» θα πενθήσω και θα κλάψω σαν να ξαναχάνω τους γονείς που με γέννησαν. Γιατί αυτόν τον αγώνα για το όνομα των Σκοπίων εγώ δεν τον ξεκίνησα τώρα, και δεν θυμήθηκα ξαφνικά τι σημαίνει να είσαι Έλληνας Μακεδόνας. Εγώ τον αγώνα αυτόν τον ξεκίνησα από τα 18 μου, τότε που στην Ελλάδα ακόμα ο μέσος Έλληνας δεν ήξερε όχι μόνο τον κίνδυνο, αλλά χαιρόταν όταν άκουγαν έναν Σκοπιανό να μιλάει Ελληνικά και τον θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο. 32 χρόνια πολεμάω την προπαγάνδα των Σκοπιανών στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια, στα μικρά και μεγάλα κέντρα αποφάσεων, στους πολιτικούς και της Ελλάδας και της Αμερικής, στις βιβλιοθήκες και στους εκδοτικούς οίκους παγκοσμίως. Ξέρω πολύ περισσότερα και τα ξέρω από μέσα. Κι έμαθα να ξεχωρίζω τα μεγάλα κούφια λόγια και τις υποσχέσεις, κατάλαβα γρήγορα ποια συμφέροντα παιζόντουσαν, και ίσως το κυριότερο, συνειδητά όσο πιο μέσα βρισκόμουν τόσο πιο έξω παρέμεινα από το φως της δημοσιότητας. Το σπουδαιότερο ίσως, παρέμεινα έξω από το πολιτκό παιγνίδι της καθε κυβέρνησης και του καθε κόμματος. Για να μπορώ σήμερα να λεω με υπερηφάνεια ότι είμαι Ελληνίδα και να δέχομαι την λέξη "Πατριώτης" όχι σαν βρισιά αλλά σαν έπαινο.
Monday, March 3, 2008
Για την Ομογένεια την "γραφική"
Στο εξωτερικό υπάρχουν πολλοί ομογενειακοί σύλλογοι και οργανώσεις, με τοπικό, πολιτιστικό, θρησκευτικό, ακόμα και πολιτικό ενδιαφέρον. Το έργο που έχουν επιτελέσει εδώ και σχεδόν έναν αιώνα στην Αμερική είναι τεράστιο. Πρώτα γιατί όλοι με τον τρόπο τους έχουν καταφέρει να είναι ο Ελληνισμός μια από τις ελάχιστες μειονότητες που δεν έχουν απορροφηθεί τελείως από την χοάνη της Αμερικής. Εξακολουθούμε να διατηρούμε τα ήθη και έθιμα όπως τα μάθαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες, προσπαθούμε όσο μπορούμε να διαδώσουμε τον πολιτισμό μας στους μη-Έλληνες φίλους μας, ακόμα και για τα εθνικά μας θέματα κάνουμε μεγάλους αγώνες σαν Αμερικανοί υπήκοοι. Ο ελληνισμός υπάρχει γιατί είναι οργανωμένος, είτε σε συλλόγους, είτε ακόμα και στις «ελληνικές» ορθόδοξες κοινότητες.
Αυτό που όσο και να προσπαθούμε μάλλον δεν θα το καταφέρουμε είναι η διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας. Κι αυτό γιατί οι μικτοί γάμοι είναι όλο και περισσότεροι, γιατί σταμάτησε να υπάρχει μετανάστευση άρα και φρέσκο ελληνικό αίμα. Πέθαναν σιγά σιγά και οι παππούδες και οι γιαγιάδες που μας ανάγκαζαν να μιλάμε ελληνικά για να καταλαβαινόμαστε. Τι να κάνουν στα παιδιά μας 2 ώρες ελληνικού σχολείου την εβδομάδα; Κι αν οι γονείς δεν είναι και οι δυο Ελληνικής καταγωγής, πως να συνεννοηθεί το παιδί με τον γονιό σε άλλη γλώσσα. Σ’ αυτό το θέμα δεν έχω ψευδαισθήσεις. Πολύ φοβάμαι ότι τα εγγόνια μου, που ίσως θα μιλούν ελληνικά γιατί και οι δυο κόρες μου μιλουν πολυ καλα την γλωσσα και ελπιζω να την μαθουν στα παιδιά τους, δεν θα έχουν φίλους να εξασκήσουν αυτή την γλώσσα. Όσο για τις έδρες Ελληνικών Σπουδών, αυτό το θέμα θα το αναπτύξω σε άλλο πόστ γιατί είναι μια υπόθεση με άλλες διαστάσεις.
Αυτό που εμένα με ενδιαφέρει είναι να διατηρηθεί η πολιτιστική μας κληρονομιά. Και οι ομογενειακές οργανώσεις αυτό το έχουν καταφέρει μέχρι τώρα. Όσα λάθη και να κάνουν αυτές οι οργανώσεις πάντως καταφέρνουν να προσφέρουν τα εναύσματα για τους νέους δεύτερης και τρίτης γενεάς. Χορευτικά συγκροτήματα με έμφαση στο τοπικό στοιχείο της εκάστοτε τοπικής οργάνωσης, πολιτιστικές εκδηλώσεις για τις εθνικές επετείους (ναι τα δικά μας παιδιά ξέρουν τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου), θεατρικές παραστάσεις στα ελληνικά από παιδιά που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, αποκριάτικα καρναβάλια, Πάσχα με αρνιά και χίλια δυο καλούδια, αυτά και άλλα πολλά, μικρά και μεγάλα που συμβάλλουν στο να διατηρούνται τα ήθη και έθιμα που φέραμε μαζί μας... Θυμάμαι έναν Έλληνα 2ης γενεάς, ο αξέχαστος και γλυκός μας Μίλτος, που στα 70 του χρόνια απάγγειλε τα πιο δύσκολα αλλά και πιο όμορφα ελληνικά ποιήματα που τα είχε μάθει από τον παππού του και από τα διαβάσματα του. Θυμάμαι όλους τους παλιούς που είχαν σκοπό της ζωής τους να διατηρήσουν την ελληνικότητα τους στο εξωτερικό, ακόμα και αν αυτό ήταν μόνο ο Εθνικός Ύμνος και το Πάτερ Υμών. Και μπορεί για εσάς στην πατρίδα να ακούγονται όλα αυτά γραφικά αλλά για εμάς αυτά είναι η ζωή μας. Και μην μας περνάτε για αμόρφωτους, γραφικους, πατριδοκαπηλους και εθνικηστες (όλα τα εχω ακουσει) επειδή έχουμε αυτή την δίψα για ότι ελληνικό. Είναι η αγάπη μας για μια πατρίδα που αφήσαμε πίσω, ή μια πατρίδα που μάθαμε από τους γονείς μας, είναι η ιδέα μας για μια Ελλάδα που μόνο όσοι από εμάς ασχολούνται με το «εκεί» ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πλέον.
Αυτό που όσο και να προσπαθούμε μάλλον δεν θα το καταφέρουμε είναι η διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας. Κι αυτό γιατί οι μικτοί γάμοι είναι όλο και περισσότεροι, γιατί σταμάτησε να υπάρχει μετανάστευση άρα και φρέσκο ελληνικό αίμα. Πέθαναν σιγά σιγά και οι παππούδες και οι γιαγιάδες που μας ανάγκαζαν να μιλάμε ελληνικά για να καταλαβαινόμαστε. Τι να κάνουν στα παιδιά μας 2 ώρες ελληνικού σχολείου την εβδομάδα; Κι αν οι γονείς δεν είναι και οι δυο Ελληνικής καταγωγής, πως να συνεννοηθεί το παιδί με τον γονιό σε άλλη γλώσσα. Σ’ αυτό το θέμα δεν έχω ψευδαισθήσεις. Πολύ φοβάμαι ότι τα εγγόνια μου, που ίσως θα μιλούν ελληνικά γιατί και οι δυο κόρες μου μιλουν πολυ καλα την γλωσσα και ελπιζω να την μαθουν στα παιδιά τους, δεν θα έχουν φίλους να εξασκήσουν αυτή την γλώσσα. Όσο για τις έδρες Ελληνικών Σπουδών, αυτό το θέμα θα το αναπτύξω σε άλλο πόστ γιατί είναι μια υπόθεση με άλλες διαστάσεις.
Αυτό που εμένα με ενδιαφέρει είναι να διατηρηθεί η πολιτιστική μας κληρονομιά. Και οι ομογενειακές οργανώσεις αυτό το έχουν καταφέρει μέχρι τώρα. Όσα λάθη και να κάνουν αυτές οι οργανώσεις πάντως καταφέρνουν να προσφέρουν τα εναύσματα για τους νέους δεύτερης και τρίτης γενεάς. Χορευτικά συγκροτήματα με έμφαση στο τοπικό στοιχείο της εκάστοτε τοπικής οργάνωσης, πολιτιστικές εκδηλώσεις για τις εθνικές επετείους (ναι τα δικά μας παιδιά ξέρουν τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου), θεατρικές παραστάσεις στα ελληνικά από παιδιά που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, αποκριάτικα καρναβάλια, Πάσχα με αρνιά και χίλια δυο καλούδια, αυτά και άλλα πολλά, μικρά και μεγάλα που συμβάλλουν στο να διατηρούνται τα ήθη και έθιμα που φέραμε μαζί μας... Θυμάμαι έναν Έλληνα 2ης γενεάς, ο αξέχαστος και γλυκός μας Μίλτος, που στα 70 του χρόνια απάγγειλε τα πιο δύσκολα αλλά και πιο όμορφα ελληνικά ποιήματα που τα είχε μάθει από τον παππού του και από τα διαβάσματα του. Θυμάμαι όλους τους παλιούς που είχαν σκοπό της ζωής τους να διατηρήσουν την ελληνικότητα τους στο εξωτερικό, ακόμα και αν αυτό ήταν μόνο ο Εθνικός Ύμνος και το Πάτερ Υμών. Και μπορεί για εσάς στην πατρίδα να ακούγονται όλα αυτά γραφικά αλλά για εμάς αυτά είναι η ζωή μας. Και μην μας περνάτε για αμόρφωτους, γραφικους, πατριδοκαπηλους και εθνικηστες (όλα τα εχω ακουσει) επειδή έχουμε αυτή την δίψα για ότι ελληνικό. Είναι η αγάπη μας για μια πατρίδα που αφήσαμε πίσω, ή μια πατρίδα που μάθαμε από τους γονείς μας, είναι η ιδέα μας για μια Ελλάδα που μόνο όσοι από εμάς ασχολούνται με το «εκεί» ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πλέον.
Saturday, March 1, 2008
Για την Ελλαδα που με πληγώνει
Πριν κάποια χρόνια μπήκε η δορυφορική τηλεόραση στην ζωή μας στην Αμερική. Τα ελληνικά κανάλια ζωντανά μέσα στο σπίτι μας. Σιγά σιγά ανακαλύψαμε μια νέα Ελλάδα. Όχι την Ελλάδα των διακοπών, μα την Ελλάδα της καθημερινότητας. Κι ενώ πριν δέκα χρόνια καλωσορίζαμε την ελληνική τηλεόραση που μας έφερνε πιο κοντά στην πατρίδα, που μάθαινε την γλώσσα στα παιδιά μας, που μα ένωνε με τους συμπατριώτες μας, σήμερα κατέληξε να είναι δίκοπο μαχαίρι. Γιατί είναι η μόνη μας επαφή με την καθημερινότητα του «εκεί» αλλά μας θυμίζει και πόσο διαφορετική ζωή ζούμε εμείς οι Έλληνες του εξωτερικού εδώ. Οι εικόνες, τα πρόσωπα αλλάζουν, μα με τον χρόνο γίνονται όλο και πιο χειρότερα. Θυμάμαι με αγωνία τον ποιητή «όπου κι αν παω η Ελλάδα με πληγώνει»... Πονάω αφάνταστα... Αυτά που βλέπω είναι αδύνατον να συμβαίνουν στην πατρίδα μου σκέφτομαι... Δεν γίνεται οι Έλληνες να έχουν γίνει τόσο ανεχτικοί, δεν γίνεται να τρωνε το κουτόχορτο της κάθε κυβέρνησης και του κάθε κόμματος... Δεν μπορεί να έχει γίνει μια ολόκληρη χώρα μια χαβούζα γεμάτη διαπλεκόμενους, καλοπερασάκηδες, τεμπέληδες, επιτήδειους, ρουφιάνους, λαμόγεια και σωτήρες... Δεν γίνεται η Ελληνική οικογένεια να έχει αποβάλει ότι ηθικό, ότι σεβαστό και να έχει σαν όνειρο για τα παιδιά της μια θέση στο δημόσιο... Και δεν είναι αυτές μόνο εικόνες σε μια οθόνη, είναι προσωπικές εμπειρίες από συχνά ταξίδια στην πατρίδα. Τον τελευταίο καιρό κλείνω όλο και πιο συχνά την τηλεόραση, ειδικά την ώρα των ειδήσεων. Κουράστηκα να ακούω λαϊκιστές, ανεγκέφαλους, μεροληπτικούς, καθοδηγούμενους και εκπληκτικά αδιάβαστους δήθεν δημοσιογράφους να φτιάχνουν ειδήσεις αντί να τις ανακοινώνουν. Βαρέθηκα να ακουω και να βλέπω εικόνες που υποτιμούν την νοημοσύνη μου και ντροπιάζουν την πατρίδα μου.
Ανάμεσα στους μπλογκερς λοιπόν... ειδήσεις, απόψεις και ιδέες, ποίηση και στοχασμός, χιούμορ και καλή παρέα... Επί τέλους, μια άλλη, καινούργια Ελλάδα μπροστά στην μικρούλα μου οθόνη, μια Ελλάδα που με γεμίζει έμπνευση και ελπίδα... Σας ευχαριστώ.
Ανάμεσα στους μπλογκερς λοιπόν... ειδήσεις, απόψεις και ιδέες, ποίηση και στοχασμός, χιούμορ και καλή παρέα... Επί τέλους, μια άλλη, καινούργια Ελλάδα μπροστά στην μικρούλα μου οθόνη, μια Ελλάδα που με γεμίζει έμπνευση και ελπίδα... Σας ευχαριστώ.
Subscribe to:
Posts (Atom)