Μετανάστης προς Μετανάστη

Για όσα συμβαίνουν με τους μετανάστες στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια η γνώμη μου πάντα βασίζεται στην δική μου εμπειρία σαν μετανάστης στην Αμερική. Βέβαια οι μεταναστευτικοί νόμοι μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ είναι πάρα πολύ διαφορετικοί χωρίς καμία σύγκριση. Το ίδιο διαφορετική είναι όμως και η συμπεριφορά των μεταναστών στις δύο χώρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τελικά η Ελλάδα και σε αυτό το θέμα είναι μια χώρα μπουρδέλο όπου οι νταβατζήδες είναι και οι πολιτικοί με τα κόμματα που αντιπροσωπεύουν, και ο λαός που εκμεταλλεύτηκε τον κάθε μετανάστη νόμιμο και παράνομο, και ακόμα χειρότερα οι ίδιοι οι νομοθέτες και αυτοί που υποτίθεται ότι προστατεύουν τον Έλληνα πολίτη. Στις τελευταίες 24 ώρες που η Νομική έχει καταληφθεί από παράνομους μετανάστες το πόσο μπάχαλο είναι αυτή η χώρα φαίνεται σε όλο της το μεγαλείο. Διχάζονται οι γνώμες λένε... Στα δικά μου μάτια οι εικόνες της Νομικής αγγίζουν το παράλογο και αδυνατώ να πάρω την πλευρά των μεταναστών, απλά γιατί πιστεύω ότι η μετανάστευση είναι προσωπική επιλογή και γι αυτό ο μετανάστης πρέπει να ακολουθεί τους νόμους της χώρας άφιξης του και όχι η χώρα αυτή να υποκύπτει στις απαιτήσεις του. Ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να διαπραγματεύεται εις βάρος των πολιτών ιδιαίτερα σε τόσο δύσκολους καιρούς.

Σαν νόμιμοι μετανάστες στην Αμερική, η οικογένεια μου είχε όλα τα δικαιώματα εκτός του ψήφου που και αυτό το αποκτήσαμε όταν πήραμε υπηκοότητα η οποία μας δόθηκε με δική μας αίτηση και μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα κατά το οποίο αποδείξαμε ότι είμαστε νομοταγείς πολίτες της καινούργιας μας πατρίδας. Επειδή έχω γνωρίσει και έχω δουλέψει με παράνομους μετανάστες, στην πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι φοβισμένοι που τους εκμεταλλεύεται το σύστημα αλλά που δεν το βάζουν κάτω γιατί έφυγαν από την πατρίδα τους για μια καλύτερη ζωή. Και παντού υπάρχουν και οι καλοί και οι κακοί, είτε νόμιμοι είτε παράνομοι. Μόνο που οι παράνομοι ξέρουν ότι αν τους πιάσει η μεταναστευτική αστυνομία πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να ξαναγυρίσουν πίσω. Ακόμα και οι περισσότεροι Έλληνες που κάποτε έφυγαν από τα καράβια και παρέμειναν παράνομα στην Αμερική βρήκαν κάποιο τρόπο να νομιμοποιηθούν και σήμερα είναι μεγάλοι και τρανοί. Δεν τα έβαλαν με το σύστημα και δεν διανοήθηκαν να κάνουν φασαρίες γιατί έγιναν μετανάστες με δική τους επιλογή και δεν τους συνέφερε να ρισκάρουν την απέλαση τους.

Στα χρόνια της ασύστολης «προόδου» αφήναμε να περνούν τα Ελληνικά σύνορα μας οι «οικονομικοί» μετανάστες και οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές. Ήταν τα χρόνια που τα φτηνά εργατικά χέρια έχτιζαν μια καινούργια Ελλάδα, τους Ολυμπιακούς, τα εξοχικά του κάθε ένα. Οι πλούσιοι είχαν τις Φιλιπινέζες τους αλλά και η κάθε νοικοκυρά είχε την Αλβανέζα της να της σιδερώνει τα ρούχα και να της ξεσκονίζει το σπίτι. Μετά τους Αλβανούς, ήρθαν κι άλλοι, κι άλλοι, από χώρες της Αφρικής, από την Ασία, παράνομοι οι περισσότεροι, με ήθη ξένα προς τα ελληνικά δεδομένα και με απαιτήσεις μεγαλύτερες και από αυτές των Ελλήνων πολιτών. Κάποιοι πλήρωναν το ταξίδι τους γιατί με αυτά τα λεφτά θα ήταν πλούσιοι στις χώρες τους. Άρα υπάρχει όπως πάντα και το άλλο σχέδιο της «μεγαλύτερης εικόνας».

Όσο και να απλοποιώ τις καταστάσεις, μόνο στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει τόσα χρόνια τώρα με τη ανοχή όλων. Μια οικονομία που δεν αντέχει τον ίδιο τον λαό της έχει επί πλέον 1 εκατομμύριο μετανάστες. Αντί να είναι η πλειοψηφία αυτών οι νομοταγείς μελλοντικοί πολίτες αυτής της χώρας, είναι πλέον λίγοι οι οικογενειάρχες που έφτιαξαν την ζωή τους στην νέα τους πατρίδα. Οι άλλοι, οι περισσότεροι, δημιούργησαν μια κατάσταση αφόρητη. Όλοι αυτοί που κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια ανέχτηκαν τον εξευτελισμό αυτών των ανθρώπων για τους ψήφους τους. Μα σοβαρολογούμε; Που αλλού στον κόσμο συμβαίνει αυτό; Να καθαιρούν οι μετανάστες τον νόμο και να τους συμπαραστέκονται πολιτικά κόμματα; Και αν τολμάς να πεις κάτι εναντίον να σε φωνάζουν και ρατσιστή... Τουλάχιστον σ’ αυτό το θέμα δεν θα δεχτώ αυτό τον τίτλο. Μετά από 40 χρόνια στην Αμερική, ακόμα μετανάστης είμαι, και πονάω και τις δυο μου πατρίδες. Δεν διανοήθηκα ποτέ να βλάψω καμιά από τις δυο και ποτέ δεν αξίωσα κάτι από τις κυβερνήσεις τους που δεν είχα δικαίωμα να ζητώ. Ήρθα εδώ με 20 δολάρια στην τσέπη κι αν έφτασα κάπου δούλεψα σκληρά γι αυτό. Δεν εκπορνεύτηκα, δεν έκλεψα, δεν σκότωσα, δεν πούλησα ναρκωτικά. Ένας νομοταγής μετανάστης και πολίτης αυτής της χώρας είμαι και κρατάω το κεφάλι μου ψηλά.

Όχι ρε... Κανείς δεν σας ανάγκασε να έρθετε στην Ελλάδα, και αν δεν σας αρέσει να φύγετε. Δεν μπορώ να νιώσω λύπη για τους «καημένους», τους «κατατρεγμένους». Με ποιο δικαίωμα κάνετε καταλήψεις, με πιο δικαίωμα απαιτείτε σεβασμό; Αν δεν έβλεπα με τα μάτια μου αυτό το καλοκαίρι το τι συμβαίνει στην Αθήνα ίσως και να μην έφτανα να μιλάω έτσι. Αλλά οι εικόνες ήταν χειρότερες και από αυτές στα γκέτο της Αμερικής και με πόνεσε να βλέπω έτσι την πόλη που γεννήθηκα. Ο μετανάστης φροντίζει να κάνει κάτι καλύτερο στην νέα του πατρίδα... Αλλά πόσοι από εσάς αισθανθήκατε πατρίδα την Ελλάδα; Βέβαια στην χώρα του παραλόγου, ψάχνω παράλογα πράγματα. Αφού οι Έλληνες στην παρακμή τους δεν σέβονται την χώρα τους, γιατί να την σεβαστείτε εσείς; Αγκαλιαστείτε όλοι σας λοιπόν, μετανάστες των εθνών και πολίτες της πολυπολιτισμικής Ελλάδας και πιάστε πάτο, μπας και όταν έρθει η ώρα να ανασυρθείτε ξεχωρίσουν τα σκουλήκια από τους σωστούς πολίτες.

Εδώ και πάλι

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα στο μπλογκάκι μου. Τα θέματα πάρα πολλά, οι σκέψεις ακόμα περισσότερες, όμως εγώ καθηλώθηκα να παρακολουθώ τα γεγονότα και να προσπαθώ να καταλάβω μέχρι που θα μπορούσαν να φτάσουν τα πράγματα.

Έξι μήνες χωρίς δουλειά και αντί να ανησυχώ, απλά απολαμβάνω την ξεκούραση και το ταμείο ανεργίας. Δεν αφήνομαι στην απογοήτευση γιατί δεν θα με βγάλει πουθενά. Για κάθε θέση εργασίας οι αιτήσεις είναι εκατοντάδες. Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Τα παιδιά μεγάλωσαν και έχουν πλέον την δική τους ζωή, άρα και τα έξοδα μειώθηκαν αισθητά και δεν υπάρχει πλέον εκείνη η τεράστια ανάγκη να δουλέψω για να αντεπεξέλθω. Άντε άλλους έξι μήνες στο ταμείο ανεργίας και μέχρι τότε κάτι θα πετύχω, κάτι θα δημιουργήσω, κάπου θα βρεθώ.

Δεν είναι λοιπόν τα ατομικό που με απασχολεί. Πιότερο σκέφτομαι την μεγαλύτερη εικόνα, αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα μου, αυτά που σαρώνουν τον κόσμο κι αυτά ίσως να αρχίσω να βγάζω από μέσα μου εδώ μέσα. Είναι ο επικείμενος αγώνας επιβίωσης δύσκολος για όλους μας. Όσο και να θέλω, δεν καταφέρνω να δω φως στο τέλος του οικονομικού τούνελ με το χάος που έχουν δημιουργήσει οι λίγοι, οι ελάχιστοι, για να υπερπλουτίσουν. ‘Όλα αυτά εις βάρος της ανθρωπότητας... Τι θα συμβεί όταν σκάσει το μπαλόνι που έχει φουσκώσει επικίνδυνα?

Καλό Σου Ταξίδι Μανούλα

Δεν τα πήγα ποτέ καλά με τον θάνατο αγαπημένων προσώπων. Με παίρνει πολύ χρόνο να το αποδεχτώ και να καλμάρω τον πόνο. Κλείνομαι στο καβούκι μου και δεν μπορώ να ξεσπάσω, να ξεπεράσω την είδηση, να παραδεχτώ ότι άλλαξε η ζωή μου χωρίς την παρουσία τους.

Αυτή την φορά ο πόνος είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Τούτος ο θάνατος της γυναίκας που ήταν για μένα μάνα και καλύτερη φίλη με βρήκε σε πολύ δύσκολη στιγμή και με τρελαίνει η σκέψη που δεν μπόρεσα να είμαι εκεί ούτε καν στην κηδεία της. Κι ας ήταν αυτός ο θάνατος λυτρωτικός μετά από 3 χρόνια αγώνα για την επόμενη ανάσα.

Ήταν η συνδετικός μας κρίκος, το σημείο αναφοράς της ζωής μας, εκείνη που έμεινε τελευταία να μας ενώνει και να βρίσκει τρόπους να είναι παρούσα στις ζωές μας πάντα. Και από όλες τις αναμνήσεις, τα λόγια, τα ξενύχτια και τις πράξεις, θα μείνω στην εικόνα της στο αεροδρόμιο... το πρώτο πρόσωπο που έβλεπα όταν έφτανα, το τελευταίο όταν έφευγα. Η στιγμή που τόσο μου έλειπε τα τελευταία χρόνια στα ταξίδια μου.

Αντίο αγαπημένη μου θεία, μάνα, γλυκειά μου, λατρευτή μου μανούλα. Δεν μπορώ ούτε να σε κλάψω όπως θέλω. Κυλούν τα δάκρυα πολύ αραιά γιατί αυτή η απόφαση ότι δεν υπάρχεις πια είναι η δυσκολότερη. Και ας μην ήξερες καν ότι υπάρχω τα τελευταία χρόνια, κι ας ήταν δύσκολη η αντάμωση, ακόμα και τα τηλεφωνήματα γιατί δεν θυμόσουν το κοριτσάκι σου. Μου έλειψες πολύ τα τελευταία χρόνια που δεν ήξερες πια τι είχες υπάρξει για μένα και για όλους. Σ’ αγαπάω πολύ μανούλα μου. Καλό σου ταξίδι.

Το καθημερινό μας θέατρο

Κάθε απόγευμα λέμε «βαλε να δούμε το θέατρο» και εννοούμε τις ειδήσεις. Δεν γίνεται να το χαρακτηρίσεις αλλιώς αυτό που συμβαίνει. Παπαγαλάκια που προσπαθούν να περάσουν μια γραμμή πού μόνο την νοημοσύνη μας υποτιμάει. Να το λεω θέατρο, μάλλον αξία τους δίνω. Γιατί το χειρότερο θεατρικό έργο να ήταν, καλύτερα θα παιζόταν. Και αυτό που μιλάνε 3-4 μαζί, τι χάβρα των Ιουδαίων πια... Άσε που με το να θέλουν να κάνουν τις αποκαλύψεις δήθεν για όλες τις λαμογιές, απλά αποδεικνύουν πόσο μπάχαλο ήταν αυτή η χώρα. Δεν εξηγείται αλλιώς... Λες και δεν τα ξέρανε τόσα χρόνια, ξαφνικά όλα γίνανε ειδήσεις. Έλεος πια...

Τελικά αν και διαφωνώ κάθετα με την βιασύνη να μας αναλάβει η τρόικα, και με τον τρόπο που παραδώσαμε την πατρίδα μας στα χέρια τους, το μόνο που θέλω να ελπίζω είναι ότι στο τέλος ίσως και να φτιάξει αυτή η χώρα. Αν βέβαια αλλάξει η νοοτροπία του κάθε απλού ανθρώπου για να φτάσει η αλλαγή και πιο ψηλά. Όμως για να αλλάξει η νοοτροπία πρέπει να γίνει μια επανάσταση, κι αυτή αργεί ακόμα...

Επιστροφή στην μπλογκόσφαιρα

Έλειψα για πολύ καιρό από δω μέσα. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι που το τελευταίο μου ποστ έλεγε για τον φόβο της ανεργίας και για τις πολλές ώρες δουλειάς. Δεν μου έμενε πολύς χρόνος να μπαίνω στο ιντερνέτ, περισσότερο παρακολουθούσα τα νέα και έκανα κάποιες μελέτες, αλλά δεν είχα την όρεξη να γράφω.

Να όμως που τελικά ο φόβος βγήκε αληθινός, έμεινα πάλι από δουλειά και μάλιστα σε μια δύσκολη στιγμή. Μόνο 3-4 χρόνια ήθελα ακόμα να δουλέψω ρε γαμώτο... Φτου και από την αρχή πάλι. Δεν το βάζω κάτω αυτή την φορά. Κάτι θα γίνει, κάτι θα βρώ, αρκεί να μπορούν να βγαίνουν τα έξοδα και να μπορώ να κρατάω το χαμόγελο.

Τουλάχιστον τώρα θα μπορώ να γράφω στο μπλοκάκι μου. Και από θέματα... ουυυυ, διανύουμε μια δύσκολη εποχή ατομικά και συλλογικά και οι αγωνίες και οι σκέψεις είναι πολλές.

Ο Φόβος της Ανεργίας

Περνάει ο καιρός και δεν το καταλαβαίνω... Δουλεύω πολλές ώρες και σε αυτή την ηλικία φοβάμαι όσο ποτέ πριν για την δουλειά μου, για την οικονομική ανασφάλεια και τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει μια αναπάντεχη αλλαγή στην καθορισμένη πορεία. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, και στην εταιρεία έχουν αρχίσει να πέφτουν κεφάλια. Όχι από έλλειψη δουλειάς αλλά γιατί οι ιδιοκτήτες έχουν βαλθεί να μεγαλώσουν την βιομηχανία τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι απαιτήσεις είναι τεράστιες και αισθάνομαι να αιωρούμαι στην αβεβαιότητα. Ατέλειωτες ώρες δουλειάς με μόνη σκέψη την ανεργία που μαστίζει όλη την χώρα. Μην έρθει η σειρά μου χωρίς δεύτερη σκέψη από τα αφεντικά... Άντε τώρα να βρω το κουράγιο να δω τα πράγματα θετικά... Μωρέ θα τα καταφέρω... να δεις που στο τέλος πάλι νικήτρια θα βγω, δεν γίνεται... Ορίστε... θετικές σκέψεις... Η εταιρεία θα μεγαλώσει και μαζί της κι εγώ, στα τελευταία χρόνια δουλειάς θα γίνω μεγάλη και τρανή... Καλή σκέψη αυτή, την κρατάω... Αν μπορούσα να μειώσω λίγο και τις ώρες εργασίας, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Έρχεται Άνοιξη, άρα θα γίνει κι αυτό. Τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει από τον κήπο μου. Ωραία, κι άλλες θετικές σκέψεις... Αν συνεχίσω, ίσως να καταφέρω να ηρεμήσω αυτόν τον φόβο... Μάλλον κουρασμένη πρέπει να είμαι για να πέφτω τόσο πολύ...

Α, ρε μαλάκα Μπους... Κατέστρεψες τα όνειρα μας και μας γέμισες φοβίες τώρα που ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε, που να πέσεις από το άλογο στο Τέξας και να μείνεις όλη σου την ζωή σε ένα καροτσάκι... Πω πω κακίες που με πιάσανε ξαφνικά...

Αλλαγή με την συμμετοχή όλων

Σε 12 ώρες τελειώνει η τραγωδία των τελευταίων 8 χρόνων. Αρχίζει μια νέα σελίδα, ένα καινούργιο κεφάλαιο στο μικρό βιβλίο της Αμερικάνικης ιστορίας. Οι απαιτήσεις ενός λαού, οι ελπίδες όλων των λαών, στους ώμους ενός ανθρώπου. Το φορτίο είναι πολύ βαρύ, αλλά πιστεύω ότι είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να κρατήσει τέτοιο βάρος. Τον δέχομαι γιατί με εμπνέει, γιατί με κάνει να θέλω να είμαι καλύτερη πολίτης αυτής της χώρας, γιατί με κάνει να πιστεύω ότι όλα είναι πιθανά, γιατί αναλαμβάνω μαζί του τις εύθηνες μου. Μετά από 8 χρόνια μιας τραγωδίας, μιας παρωδίας που κατάστρεψε κόπους μιας ζωής και όνειρα απλά και καθημερινά, θέλω να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή και μέσα σε αυτή την συγκυρία μόνο κάτι καλό μπορεί να καταφέρει. Είναι η ώρα πολύ μεγάλη, τα λόγια πολύ λίγα για να περιγράψουν την συγκίνηση και την υπερηφάνεια. Ξέρω ότι δεν είμαι μόνη μου σ’ αυτά τα συναισθήματα, είμαστε εκατομμύρια σ’ αυτή την χώρα. Από όλες τις φυλές, όλα τα σταδία της ζωής, όλοι μας, όλοι αισθανόμαστε το μεγαλείο της στιγμής, όλοι θέλουμε να δούμε την αλλαγή γιατί πιστεύουμε σ’ αυτήν, πιστεύουμε σ’ αυτόν που μας λεει ότι όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε να φτιάξουμε ιστορία. Τα λόγια του απλά αλλά υπέροχα, δεν μας χάιδεψαν τα αυτιά, αντίθετα μας έκαναν να δούμε την πραγματικότητα καθαρά και να δεχτούμε τις θυσίες που απαιτούνται. Η πολυπόθητη αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο με την συμμετοχή όλων. Σε 12 ώρες, αρχίζει κάτι καινούργιο για όλους μας. Μακάρι να είναι αυτό που όλοι ελπίζουμε.

Κίτρινο Σημάδι στο Μανίκι

Τούτες τις μέρες, αυτό που συμβαίνει στην Γάζα με έχει αγγίξει πάρα πολύ. Με έπιασε πάλι η εμμονή με τα νέα και την έρευνα των γεγονότων και των αιτιών. Έτσι γίνεται πάντα όταν συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό. Όλον τον ελεύθερο χρόνο μου τον περνώ μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και δίπλα η τηλεόραση να παίζει σε κάποιο κανάλι που να λεει συνέχεια νέα. Προτιμώ το Euronews για μια καλύτερη εκδοχή των γεγονότων. Στον υπολογιστή ανακαλύπτω όλο και περισσότερες ιστοσελίδες, ρουφάω τις γνώσεις για να καταλάβω καλύτερα, επισκέπτομαι τα μπλογκς για να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα. Τον Παλαιστινιακό λαό τον συμμερίζομαι και τον υποστηρίζω με τον δικό μου τρόπο και τον δικό μου αγώνα. Πιότερο γιατί πιστεύω ότι στα τελευταία 50 χρόνια κι αυτοί από μια γενοκτονία προσπαθούν να προστατευτούν. Και το θέμα της γενοκτονίας, της κάθε γενοκτονίας, του κάθε λαού, το έχω μελετήσει και συνεχίζω να το μελετάω. Ίσως γιατί το DNA μου το απαιτεί αυτό από μένα. Μα δεν μπορώ να φτάσω να τους ονομάσω εγώ «αδέλφια» μου, την στιγμή που οι δικοί τους πιο κοντινοί άνθρωποι, τα Αραβικά κράτη, τους έχουν αφήσει στην μοίρα τους και τους περιφρονούν μόνο γιατί τα συμφέροντά τους είναι πολύ μεγαλύτερα από την απλή καθημερινότητα της κάθε Παλαιστίνιας μάνας. Αυτή την Μάνα δεν την υπολογίζει το Ισραήλ, αλλά ούτε και η Χαμάς, ούτε η Σαουδική Αραβία, ούτε το Κουβέιτ, κανένας. Αυτή η Μάνα ζει το δικό της δράμα, και αυτή την γυναίκα εγώ πονάω, αυτόν τον απλό λαό σκέφτομαι και με πιάνει το παράπονο για χάρη του. Είναι αυτοί οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που είναι θύματα όλων. Τους χρησιμοποιούν σαν ασπίδες και το Ισραήλ και η Χαμας. Όσο πιο πολύ ερευνώ τι συμβαίνει, τόσο πιο πολύ αγανακτώ.

Όχι, δεν θεωρώ τους Παλαιστίνιους «αδέλφια» μου. Ούτε τους Γιουγκοσλάβους θεωρώ «αδελφικό λαό». Σαν λαός ξεχνάμε εύκολα τι μας έκαναν κι αυτοί στις δικές μας χειρότερες στιγμές. Όσο για τους Τούρκους, είναι πολύ δυνατό το DNA των παππούδων μου για να καταφέρω να ξεχάσω αυτά που μου έμαθαν. Κανείς δεν θα καταφέρει να σβήσει από την μνήμη μου τα σχισμένα αυτιά της γιαγιάς από το τράβηγμα των σκουλαρικιών από την Τουρκάλα στο λιμάνι του Αιβαλιού. Θα δεχτώ τους Τούρκους απλά σαν καλούς γείτονες μόνο αν παραδεχθούν την γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Όταν θα παραδεχθούν την συστηματική εκκαθάριση των γηγενών λαών τους, τότε κι εγώ θα παραδεχθώ την καλή τους θέληση για ένα κοινό και ειρηνικό μέλλον. Ας μην κάνουν τον κόπο αυτοί που θέλουν να αλλάξουν την ιστορία να μου πουν ότι και οι Έλληνες έκαναν πολλά στην Μικρασία. Στον πόλεμο γίνονται πολλά και από τις δύο πλευρές και πάντα υπάρχουν απώλειες. Αυτό το ξέρω καλά. Άλλο τα θύματα πολέμου και άλλο η συστηματική εξόντωση ενός λαού. Μόνο όταν ακούς η διαβάζεις τις μαρτυρίες των επιζώντων μπορείς να το καταλάβεις αυτό.

Και επειδή η υποκρισία είναι ότι χειρότερο, αυτή η υποκρισία των Εβραίων νομίζω είναι που με αρρωσταίνει. Με τις δικές τους ιστορίες των επιζώντων του δικού τους ολοκαυτώματος κρατούν την μνήμη ζωντανή, και έχουν καταφέρει έναν ολόκληρο κόσμο να τους αναγνωρίζει θύματα μια θυρωδίας που δεν θα πρέπει να επαναληφθεί ποτέ. Καλά κάνουν, μακάρι να είχαμε κι εμείς αυτή την μνήμη. Κι’ όμως... Τα θύματα έγιναν θύτες, και κάνουν ακριβώς αυτά που τους έκαναν.

Κάποιος έδωσε μια ιδέα στο μπλογκ της Λέιλας, Να φορέσουν οι Παλαιστίνιοι κίτρινα μισοφέγγαρα στα μανίκια τους, όπως ανάγκασαν οι Ναζί τους εβραίους να φοράνε το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ. Μόνο μια τέτοια εικόνα ίσως συγκλονίσει την ανθρωπότητα και ταρακουνήσει τους Εβραίους συθέμελα. Ίσως όλοι μας να πρέπει να φορέσουμε ένα κίτρινο σημάδι στο μανίκι για συμπαράσταση. Έστω, ένα σημάδι στα μπλόγκ μας. Δεν αρκούν οι διαδηλώσεις... Και ελπίζω να μην ξεσηκωθούν οι Ελληναράδες να τα σπάσουν πάλι όλα στο όνομα των «αδελφών Παλαιστινίων». Υπάρχουν πιο ειρηνικοί και πιο δυναμικοί τρόποι να δηλώσουμε συμπαράσταση στον κάθε δοκιμαζόμενο λαό αυτού του πλανήτη.

Ζωντανές περιγραφές απο την Γάζα.

http://a-mother-from-gaza.blogspot.com/

Σας παρακαλώ να ακολουθήσετε την περιγραφή των γεγονότων από την Γάζα, μέσα απο το μπλόγκ της δημοσιογράφου Λάϊλας, και αν έχετε το κουράγιο να πάτε και στα μπλογκ που έχει στην λίστα της. Αληθινά, ζωντανά, και τραγικότατα καθημερινά.

Ντροπή στο Ισραήλ αλλά και σε όλα τα Αραβικά κράτη

Αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην Γάζα πραγματικά με ξεπερνάει. Είναι πολύ έξυπνη η Μοσσάντ για να μην μπορεί να σταματήσει τους πυραύλους της Χαμάς. Άρα μπορεί και να είναι προβοκάτσια για να δικαιολογηθεί η επίθεση. Σε ποιον πραγματικά τρίζουν τα δόντια οι Εβραίοι? Και γιατί η ζωή κάθε Εβραίου αξίζει με την ζωή 100 Παλαιστινίων? Και που είναι τα Αραβικά κράτη να βοηθήσουν τους αδελφούς Παλαιστίνιους? Τελικά οι Εβραίοι κάνουν ακριβώς ότι έκαναν σε αυτούς οι Ναζί. Σε τι διαφέρει το γκέτο της Γάζας απο τα γκέτο της Πολωνίας? Και σε τι διαφέρει η γενοκτονία και το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων από εκείνη των Εβραίων απο τους Ναζί του Χίτλερ? Φασίστες!!! Δολοφόνοι!!!

Αυτό το βρήκα στο μπλογκ του φίλου e-citizen http://kostasxan.blogspot.com. Το παραθέτω γιατί νομίζω δείχνει αρκετά καλά την κατάσταση.